RunningRuud:

2010-2013:
Van Birnlucke naar Heartbreak Hill, van Sertigpass naar Montjuic naar Sonnenkopf;

van Transalpinerun naar Boston, van SwissAlpineMarathon naar Barcelona naar Allgau Panorama Ultratrail

2016-2017:
Van Rome naar Sallant en Alpentoppen naar Berlijn


RUUD VERHOEF; LOOP-HISTORY

Ruud Verhoef begon met hardlopen in 1982, geinspireerd door de marathon-prestaties van Gerard Nijboer, die toen grote internationale successen boekte bij de Olympische Spelen van 1980 in Moskou (zilver), Europese Kampioenschappen in 1983 in Athene (goud) en een fantastisch Nederlands Record in Amsterdam dat ruim 20 jaar stand hield.

Onervaren liep in 1982 mijn 1e marathon in Utrecht, het werd geen succes. Wel motiveerde dit mij om het toch beter te doen, maar 4 maanden later in de hitte en in de duinen van Lisse ging het toch niet veel beter.

In 1983, met richtlijnen van Guus van Wijk, medeoprichter van AV Ron Clarke en collega bij mijn werk bij ACF in Maarssen, ging het wel al veel beter. In de Westland-marathon dook ik voor het eerst onder de 2:40 uur. Later in dat jaar liep ik mijn PR in de marathon van New York City: 2:37:33, ondanks een trage start. 5 Weken later liep ik ook de marathon in Philadelphia: 2:41:25.

Om nog sneller te worden op de marathon ging ik mij in het vervolg eerst concentreren op kortere afstanden en werd ik eigenlijk meer een baanspecialist, een buitenbeentje bij AV Ron Clarke, gebaseerd op trainingsschema's van David Moorcroft, de Engelsman die in 1982 het wereldrecord op de 5000 mtr verbeterde. Een goede marathon liep in daarna niet meer, ondanks de topvorm waarin ik in 1985 in Rotterdam van start ging maar na 30km uitstapte. In de weken daaraan voorafgaand liep ik wel persoonlijke toptijden in de 20km in Aphen a/d Rijn in 1:06:03 en de halve marathon City-Pier-City in Den Haag in 1:10:26.

Op de kortere afstanden maakte ik het tot een regionale subtopper. In de jaarlijkse, landelijke ranglijsten noteerde ik een paar keer een top-50 positie. Mijn PR op de 3000mtr noteerde ik op 8:52, maar helaas lukte het mij net niet om de 5000mtr binnen de 15:00 af te leggen (PR: 15:05). Een hoogtepunt was in 1986 een 2e plaats in de B-serie bij het NK op de 10.000mtr in 31:43.
In 1985 bleek ik het sterkst in de jaarlijkse Wintercup-serie in Baarn, met daarbij de laatste race over 20km op de ijsvlaktes in het Baarnse bos. Daarnaast won ik de 5km-singelloop in Maarssen 2 jaar op rij, om vervolgens 3 jaar op rij als 2e te eindigen.

In 1988 was de marathon in Los Angeles nog een hoogtepunt met 2:46:16. Daarna liep ik allen nog een marathon in Eindhoven in 1993, maar dat was een niet zo geslaagde poging.

In de jaren daarna bleef ik wel hardlopen, maar op een laag pitje. Vrouw, kindjes, huisje, werk; er waren andere zaken die meer aandacht vereisten. Wel bleef ik altijd zeggen dat ik weer terug wilde en dat ik ooit mijn 1e marathon weer wilde lopen in Athene, op het klassieke parcours waar de geschiedenis van de marathon ooit z'n oorsprong beleefde. In 2008 was dat zover, een heel jaar voorspoedig lopen zorgde voor voldoende basis-conditie en op 9 november startte ik dus in Marathonas en finishte ik in het Panathinaiko-stadion in een nettotijd van 3:34:49.

 In 2009 liep ik de marathon van Enschede, maar werd daarin "gesloopt" door de hitte en vervolgens de marathon van Davos, die ik uitliep in ruim 7 uur, ondanks een blessure ("fractuur Maissoneuve: enkelfractuur met gebroken kuitbeen) na een valpartij na 17km op 2600mtr hoogte.

Na een voorspoedige revalidatie in de rest van 2009 stond 2010 geheel in het teken van mijn ultieme uitdaging, TRANSALPINERUN, een 8daagse etappeloop dwars door de Alpen van Ruhpolding (Duitsland) door Oostenrijk naar Sexen (Italie) over uiteindelijk 310 km en 13,8km hoogteverschillen.

In de aanloop naar de TAR toe liep ik een uitermate geslaagd voorbereidingsprogramma met een uiterst geslaagde Utrecht-Marathon (3:21), een heerlijke Hardloop4Daagse (Apeldoorn, 100km in 6 etappes in 4 dagen), een sterke Natuurmarathon in La Roche (3:56 met 850 hoogtemeters) en goede marathon-testlopen in Diever (3:42) en Bad Pyrmond (4:02 met 690 hoogtemeters).

Van 4-11 september 2010 dus de TRANSALPINERUN!
1e etappe: Ruhpolding (Dtsl)-St. Ulrich im Pillerseetal (Oos) 36,3km (1223, 1034) 5:05:23
2e etappe: St. Ulrich im Pillerseetal (Oos)-Kitzbuhel (Oos) 33,2km (1810, 1907) 5:47:52
3e etappe: Kitzbuhel (Oos)-Neukirchen am Großvenediger (Oos) 46,9km (2252, 2130) 8:20:26
4e etappe: Neukirchen am Großvenediger (Oos)-Prettau im Ahrntal (Ita) 43,9km (1967, 1377) 7:34:43
5e etappe: Prettau im Ahrntal (Ita)-Sand in Taufers (Ita) 34,5km (1813, 2408) 6:49:05
6e etappe: Sand in Taufers (Ita)-St. Vigil (Ita) 39,7km (1512, 1193) 5:35:36
7e etappe: St. Vigil (Ita)-Niederdorf im Pustertal (Ita) 42,195km (1963, 1990) 7:19:41
8e etappe: Niederdorf im Pustertal (Ita)-Sexten (Ita) 33,4km (1269, 1123) 4:41:45
TOTAAL: 8 etappes: 310km (13809, 13162) in 51:14:34
Lopen, rennen, klauteren, zwoegen, afzien, genieten dwars door de Alpen.


De rest van 2010 liep ik nog een niet bedoelde snelle mooie Berenloop Marathon Terschelling (3:25) en rustige mooie "t is voor niks" marathon in Geldrop (3:44).

In 2011 was de befaamde Boston Marathon het hoogtepunt, evenals de herinneringswaardige marathon in de GaiaPark Zoo; de 1e marathon volledig in een dierenpark gelopen en dan ook nog eens in 2 gedeelten ivm een onderbreking door onweer. Verder waren een trail in het Belgische Val d'Heure en de marathon van Amsterdam en avontuurlijke (trail-)trainingen in Connecticut mooie hoogtepunten. Helaas werd 2011 ook gekenmerkt door allerlei kleine kwetsuurtjes, waardoor een geplande "snelle" marathon (in Amsterdam) uiteindelijk niet ten uitvoer kwam....


In 2012 liep ik als "ultieme" levensdoel de 78K in Davos, de langste afstand bij de Swiss Alpine Marathon, met 2 passages boven de 2600 mtr; inclusief de Sertig pass. het werd een geweldig loopavontuur waar ik gedurende 11 uur volop genoot van al die bijzondere elementen en uitzichten die zo'n ultraloop in de bergen met zich meebrengt.
Gedurende het hele jaar 2012 liep liep ik in totaal 12 marathons, waarvan ik alleen de Rotterdam-Marathon HARD hardliep; ik finishte na 3:17; mijn snelste tijd in 19 jaar. Er waren haas-marathons in Zwolle en Spijkenisse; en prachtige natuurmarathons (Galgenberg, Hoogerheide, Zeeland, St. Oedenrode, Geldrop) en bijzondere marathons (Amersfoort, Slachte, Strandmarathon en Leiden).
Aan het eind van het jaar deed ik een 6-uursloop in Heerde op de baan, liep daar ruim 151 rondjes voor een totaal van 62.662 meters. Het was een niet vooraf geplande transformatie naar de ultra-afstand; het was er een die z'n oorsprong vond in m'n 2e hamstring-blessure in 2 jaar, waardoor ik overschakelde van het wedstrijd-element naar de lange afstand.


Na het supergeslaagde jaar 2012, zou het bijna onmogelijk zijn een even succesvol 2013 te realiseren. Uiteindelijk lukte dat ook niet; vooral enkel- en hamstring-problemen gooiden de nodige roet in de plannen gedurende de 2e helft van het jaar. Wat het hoogtepunt van het jaar had moeten worden, de Allgau Panorama Ultra Trail in de Zuid Duitse Alpen, moest ik na 52 van de 69km staken en de 6-uursrace in het Amsterdamse Bos moest ik na 3 uur staken. 
Toch liep ik in het 2e deel van 2013 nog wel de marathons van Hilvarenbeek, Geldrop en Spijkenisse (deze laatste weer als pacer op 4-uur.
In de 1e helft van het jaar waren er wel 2 hoogtepunten: in maart ontzettend genoten van de Barcelona Marathon en in april van de 50-km Loop van Vlaanderen.
Daarnaast voltooide ik nog 2 marathons als personal pacer in Apeldoorn en Leiden en verder nog de Galgenbergmarathon, de Rotterdam-marathon, de Maasdijk-marathon, de midzomeravondmarathon in Diever en de 44km-lange Bokemeirun in het Amsterdamse Westerpark.
Daarmee kwam er een totaal van 13 marathons (of iets langer) op mijn naam in 2013

2014 werd een jaar zonder bijzondere hoogtepunten. Uiteindelijk liep in totaal 11 marathons, allemaal binnen de 4-uur en daarnaast nog 3 ultra's. De Jan Knippenberg Memorial in april was mijn langste race, 60km over het strand van Velsen Noord naar Den Helder. De maand mei was de mooiste, en daarnaast de meest bijzondere. Met eerst de "Groene van Amsterdam" bijna 4 uur lang in constante regen en koude wind en 2 weken later de eenmalige terugkeer van de Westland Marathon bijna 4 uur in een stralende en warme zon. En weer 6 dagen een heel vlotte 50km in het Amsterdamse Bos.
Opvallend in 2014 was mijn verschijning in de Marathon & Ultracup, met een 39e plaats in het eindklassement, mede ook dankzij deelnames aan kleinere marathons als de Binnenmaasmarathon, de Child Learn Marathon, de Beekse marathon en ook weer, inmiddels als kleine traditie de Tis-voor-Niks en de Spijkenisse marathons.
Nog een andere bijzonderheid was mijn overwinning in de enige echte Utrechtse marathon van 2014; de Pheidippidesloop, waar ik alle andere solo-lopers achter mij liet.
Genoten heb ik in 2014 vooral ook van de Dijkenloop-marathon en de allerlaatste editie van de Midwintermarathon.
Verder liep ik ook nog een aantal kortere wedstrijden op baan en weg. Opnieuw wist ik daarbij op zowel 3000mtr als 5000mtr nog binnen de 4:00/km te finishen; hoewel toch iets minder snel dan in de laatste paar jaar.

In 2015 liep ik een totaal van 17 evenementen, waarvan 15 officiële marathons/ultra’s. Hierbij bracht ik mijn totaal marathons/ultra’s op 82.
Het meest succesvolle deel van het jaar was de eerste helft, voordat ik door een hamstringblessure werd geveld en een moeizame 2e helft doorworstelde.
In maart liep ik 3 geheel verschillende, maar stuk-voor-stuk mooie marathons. Eerst in prachtige lente-omstandigheden de Galgenbergmarathon door de bossen en over de heuvels van de Utrechtse Heuvelrug, vervolgens de strandmarathon Scheveningen-Zandvoort met continue zware wind tegen en daarna de Drents Friese Woldmarathon door het natuurgebied in miezerige omstandigheden.
In april een mooi uitstapje en genieten van de Düsseldorf marathon, waarin ik via 3 tempoblokken van 5km mijn snelste jaartijd noteerde in 3:38 als voorbereidingsloop op de 50km-Eemmeerloop in Spakenburg in mei. Helaas stond ook op deze dag een stormachtige wind en gelukte mij een PR niet, maar wist ik wel met een tijd van 4:28 de 3e plaats te bemachtigen in mijn categorie.
Voor het 2e jaar op rij liep ik vervolgens een gedegen Child Learn Marathon in 3:53 in de mooie Zuid-Limburgse heuvels.
In de zomermaanden was ik 2x te gast bij Willem Mutze. In juli voor het Rondje Amsterdam op de heetste dag van het jaar, waardoor de 60km ingekort werd tot marathon-afstand en in augustus bij de 1e dag van de Boxmeerdaagse. Op beide dagen liep ik de afstanden overigens wel als “ultraloper” gezien de tijden die ik gebruikte om te finishen.
Na 1 baanwedstrijd over 3000mtr en vervolgens die hamstringblessure liep ik pas in oktober weer een serie van 3 marathons in 4 weken ondanks een gebrekkige trainingsarbeid. De boscrossmarathon in Soest, de Stichtse Vechtmarathon in Maarssen op een groot deel van mijn trainingsgebied en voor het eerst de traditionele Brabantmarathon in Etten Leur.
De “tis voor niks-“marathon in Geldrop is vervolgens een gewoonte geworden voor mij, evenals de Sparkmarathon in Spijkenisse, weer als pacer.
Het jaar sloot ik af met mijn 1e (moeizame) optreden in de Boscrossmarathon in Diever en een eveneens moeizame 6-uursloop op de baan in Epe.

In 2016 had ik een geweldig (“Wahnsinnig”)  begin met 900kms in de eerste twee maanden, maar kreeg ik vervolgens te maken met meerdere blessure-perikelen, waardoor het uiteindelijk een teleurstellend jaar is geworden, waarin ik niet toegekomen ben aan mijn gestelde uitdagingen.
Ik liep uiteindelijk een totaal van 14 evenementen, waarvan 9 officiële marathons en daarvan weer 1 ultra; in maart de 60km Jan Knippenberg memorial strandloop van Velsen Noord naar Den Helder, succesvol binnen 6 uur, ondanks een opspelende kuitblessure in de laatste 6km.
Ondanks die kuitblessure opgelopen in de JKM kon ik gelukkig 15 dagen wel op mijn verjaardag de marathon van Rome lopen. Zonder voorbereiding in die 2 weken, kon ik toch mijn "BirthdayRun" voltooien en ook genieten van deze mooie stadsmarathon. 

Een persoonlijke uitdaging lukte nog wel namelijk in mei een dubbeldekker; twee marathons binnen 24 uur met op zaterdagavond de Avondmarathon in Steenbergen en op zondag de marathon in Leiden.
Verder heb ik genoten van de Allgau Panorama (berg-)marathon in de mooie  Zuid-Duitse Alpen in augustus, van een feestelijke en sfeervolle One & Only Copakuilbana Marathon in Roelofarendsveen in september.
Daarnaast liep ik nog marathons in Hoorn in juni langs het IJsselmeer, in Apeldoorn (midzomeravond) in juli  en voor de tweede keer de Dijkensport Rivierenlandmarathon in september.
Vanaf september liep ik geen marathons meer en ben ik na een rustfase weer begonnen met een “back-to-basics” programma en liep ik de rest van het jaar alleen  nog een aantal kortere wedstrijden om weer vorm op te bouwen voor het volgende jaar.

In 2017 begon mijn jaar met marathons rondom de Bosbaan in het Amsterdamse Bos in januari en de Two-Rivers Marathon in Zaltbommel tussen de Maas en de Waal in februari. Daarna liep ik een vervelende kuitblessure op.
In april kon ik weer voorzichtig opstarten en liep toen de marathons in Castricum door duin, bos en strand en daarna in Lelystad rondom de Oostvaardersplassen.
In mei liep ik voor het eerst weer binnen de 4:00 uur tijdens het ultraloopfestijn in Steenbergen en vervolgens in Hoorn langs het IJsselmeer.
In juni liep ik voor het eerst een marathon in Groningen, de enige provincie waar ik nog geen marathon had gelopen, nadat ik een maand eerder Flevoland had weggestreept. En vier dagen laer liep ik alweer een bloedhete marathon in Amersfoort.
Het liep allemaal weer als vanzelf, als vanouds!
Op 9 juli behaalde ik een mijlpaal met mijn 100e marathon tijdens de leuke en mooie Bokemeirun in het Amsterdamse Westerpark.
In augustus volgde weer een fantastisch mooi hoogtepunt, nu ook letterlijk, met de Gondomarathon op en rondom de Simplonpas in Zwitserland. Een dubbelmarathon op zaterdag EN op zondag met 2000 en 2200hm elk en een hoogste passage op de Bistinenpass op 2417 mtr hoogte. Twee dagen heerlijk genoten!


In september volgde alweer een nieuw hoogtepunt met de zelfbenoemde "DeutschlandWoche". Eerst de one & only marathon in Roelofarendsveen onder het motto "Supertolle Schlager und Blumenlauf, binnen 4 uur weer, en het daaropvolgende weekend de een tripje naar de supermassale Berlijn Marathon, ook weer binnen de 4 uur. 
Op vrijdag 13 oktober liep ik de leuke "Friday 13th marathon" in het Groningse Leek bij de Marathon Club Groningen/DFW Runners.
In november keerde ik terug naar de mooie natuurlijke "Marathon van Rooi", die eens per 5 jaar georganiseerd wordt, en noteerde daar mijn snelste tijd in 2,5 jaar met 3:50.
Mijn marathonjaar sloot ik daarna af met de allereerste Ronde Venen Marathon in Abcoude samen met RunningRonald. Het was mijn 16e marathon in het jaar, een record!
Naast marathons lopen, verscheen ik ook nog in 5-tal korte wedstrijden.
Na een aantal mindere jaren was 2017 weer een echt topjaar!

SINDS 2005 GELOPEN AANTAL KMS, MARATHONS/ULTRA'S PER JAAR:

jaar kms M/U
2005 1958 0
2006 2169 0
2007 2181 0
2008 3116 1
2009 2591 2
2010 4136 10
2011 3142 4
2012 3909 13
2013 3814 13
2014 4249 14
2015 3763 15
2016 3301 9
2017 3356 16
2018  1554 (tem juli) 3
tot 43239 100

RunningRuud a.k.a. Rudolfverhoef

oftewel: Ruud:

email mij: Rudolfverhoef

volg mij op: TWITTER

volg mij op: FACEBOOK

volg mij op: INSTAGRAM

profiel: 100 Marathon Club Nederland

profiel: Dutch 100 Marathon Runners

profiel: Marathon & Ultra Cup

Profiel: DUV Deutsche Ultramarathon Vereinigung

 

INTERESSANTE LINKS:

Mijn nieuwe atletiekvereniging:
avVN

Mijn oude (opgeheven) atletiekvereniging (1977-2017):
AV Ron Clarke (website opgeheven)

Vanaf het begin van mijn hardloopcarriere in 1982 ben ik lid geweest van AV Ron Clarke.
De vereniging is opgericht in 1977 als afspitsing van AV Hellas voor "vrije" leden. In 2017 wordt de vereniging opgeheven na 40 "roemruchte:  jaren, hoewel de laatste jaren daarvan nogal "slapend".
Mijn carriere zet ik aansluitend voort als lid van avVN.

*: hardlopen.nl
*: marathon & ultracup
*: ultraned.nl 
*: mudsweattrails.nl
*: DUV Deutsche Ultramarathon Vereinigung
Datasport.com
Laufkalender24.at
Hardlopen.nl Hardloopkalender

Voorgaande blogs

klik hier voor: Fotoimpressie Silvrettarun3000

Als klein jongetje namen mijn ouders mij al mee op vakantie naar Oostenrijk, Italië. Naar de bergen. De liefde voor de bergen heb ik altijd behouden. Een kleine 10 jaar geleden ben ik als hardloper weer gaan marathon lopen.
1+1=2: Ik ging berglopen.
Mooie, herinneringswaardige, heroische avonturen volgden, maar ook dramatische en teleurstellende.... De bergen zijn onvoorspelbaar en niet zonder gevaren.... En toch, of juist ook daarom, blijven ze lonken: Mooier dan lopen in de HoogAlpen kan ik mij niet voorstellen!
Dit jaar had ik mijn keuze gemaakt op de Silvrettarun3000, gekoppeld aan een weekje vakantie samen met mijn echtgenote Josie in het toeristische Ischgl in het Paznauntal in Tirol. Voor autoloze lieden zoals wij een ideale verblijfplaats en uitgangspunt voor de dagelijkse uitstapjes. Met de Silvrettacard was alles inclusief: de bus door het hele dal en de diverse bergbanen, waar we dus ook gretig en veelvuldig gebruik van hebben gemaakt. Daarnaast zou het de gehele week prima weer zijn. Het eerste deel zelfs heel zonnig en warm, daarna wat instabieler en wat frisser, maar wel nog steeds nagenoeg droog en goed vakantieweer.


De Silvrettarun stond gepland op zaterdag. Deze loop (marathon afstand) kent 1840 positieve en 1584 negatieve hoogtemeters en als maximale hoogte de Kronenjoch op 2976mtr. Het was dus raadzaam om de voorafgaande dagen aan de loop dus zo goed als mogelijk al te wennen, te acclimatiseren op hoogte. Juist daarom was het natuurlijk ook fijn dat het zulk mooi weer was en we dus ook optimaal konden genieten van de gratis bergbanen en van de prachtige omgeving en de vergezichten.

De loop stond dus gepland op zaterdag. Na mijn hamstringblessure en daardoor uitstappen in de marathon van Amersfoort minder dan 5 weken daarvoor, miste ik wel een gedegen voorbereiding en was het toch wel spannend om te zien wat ik zou kunnen. Voorzichtigheid troef uiteraard. Daarnaast had ik mij niet eerder gerealiseerd dat de loop een tweetal cut-offs kende. Vooral de eerste daarvan boezemde mij vooraf toch ook wel enige angst in. Binnen 2:15 uur de verzorgingspost bij de Heidelberger Hütte (2264mtr) na zo'n dikke 15km, maar ook met zo'n 900 hoogtemeters.....

Op vrijdagmiddag gingen we mijn startnummer ophalen in het plaatsje Galtür 1584 mtr hoog), zo'n 15km verderop in het dal gelegen en waar de finish van de Silvrettarun was gelokaliseerd. Hier ook nog even van de pastaparty gebruik gemaakt en later in het hotel (met half-pension, lekker makkelijk!) nog een pizza naar binnen gewerkt. Dat moet voldoende zijn als energie-voorraad.....
De start van de Silvrettarun vond plaats op de Silvrettaplatz in Ischgl 1377mtr hoog) een 500mtr van ons hotel gelegen. Ja, je moet bij  planning van een avontuur als dit rekening houden met dit soort aspecten. Ik heb een hekel aan vroeg opstaan... Nu was dat 6:30 uur. Het hotel was bereid om de ontbijt-tijden te vervroegen en zo kon ik dus volledig relaxed naar de start lopen, die om 8:00 uur zou plaatsvinden. 

In tegenstelling tot de laatste paar dagen en de voorspellingen was het echter nogal bewolkt en fris deze vroege zaterdagochtend. Ik besloot daarom in plaats van een hemdje toch in t-shirt te gaan lopen. Even startnummer overzetten van het ene op het andere shirt dus nog. Een shirt met lange mouwen had ik in mijn racevest gestopt ingeval het daar boven (erg) koud zou zijn.

Heel ontspannen nam iedereen vervolgens plaats in het startvak. Zowel de marathonlopers (Hard Route) als de 30km-lopers (Medium Route) zouden gezamenlijk starten en tot aan de Heidelberger Hütte dezelfde route volgen. ACDC's Highway to Hell (alsook bij de Transalpinerun) klonk.... Het was een juiste betiteling van de weg die zou volgen omhoog naar de hel...., of is dit juist lopers-paradijs?


Om 8:00 uur dus de start in Ischgl. Vanaf de Silvrettaplatz eerst linksaf de Dorfstrasse door. Niet veel later begon het klimmen al. Dat zou de komende uren niet veranderen.... Het eerste deel op een asfalt ondergrond was nog prima grotendeels in een sukkeldrafje te doen en soms in wandelpas op de wat steilere hellingen. Na een kleine 5km en een dikke 300hm bereikten we de eerste verzorgingspost bij het middenstation van de Silvretta Bergbahn. Vooraf had ik mij voorgesteld hier na 40 minuten te willen zijn, en dat haalde ik zoals bedoeld. En hoewel het nog vroeg, bewolkt en fris was, vergden de inspanningen toch flink wat zweetdruppels en was mijn shirt inmiddels ook al flink bezweet. Zaak dus om bij elke verzorgingspost wel goed te drinken en daarnaast maakte ik ook dankbaar gebruik van de grote verscheidenheid aan gelletjes die beschikbaar waren.

De verzorgingsposten waren in de Silvrettarun net zoals gebruikelijk bij reguliere marathons om de ongeveer 5km gestationeerd. Verschil is natuurlijk alleen dat de tijd die je bij een bergmarathon tussen 2 posten nodig hebt, een stuk langer is dan bij een gewoon stratenparcours.
Vanaf daar bleef het parcours natuurlijk omhoog lopen, maar werd het asfalt ingeruild voor bergpaden, die overigens nog steeds heel goed beloopbaar waren. En het begon te regenen in het tweede deel. En dat was eigenlijk best wel lekker hier nog relatief laag in het dal langs de Fimba-bergrivier welke we vooralsnog zouden blijven volgen. Mijn, inmiddels wel befaamde, zonnecap heb ik afgedaan omdat er geen zon was en ik het zonder zonnecap veel lekkerder vond.
Zonder veel problemen vervolgde ik mijn tocht. Soms in sukkeldraf, soms in wandelpas. Steeds met dezelfde deelnemers in de directe omgeving. die soms wat sneller waren op het "vlakkere" en wat langzamer in het steilere gedeelte. Of andersom.
En zo bereikten we de tweede verzorgingspost bij het dalstation van de Gampenbahn (9,5 km-1924hm-tijd) en weer door, de grens (niks van gemerkt uiteraard) over en Zwitserland in. Naar de derde verzorgingspost, die tevens dienst deed als cut-off. Precies: die cut-off waar ik vooraf toch wel bevreesd was. Hier, bij de Heidelberger Hütte (15,5 km-2264hm), moest ik binnen 2:15 voorbij zijn, anders werd het vervolg van de route afgesloten en moest ik met de 30km-lopers mee terug. En daar was ik natuurlijk niet voor naar hier gekomen.
Maar wat bleef die Heidelberger Hütte lang buiten beeld. Weer een heuvel over of een bocht om, maar steeds kwam de post niet in beeld. En de tijd liep maar door. Na zo'n 2:10 kreeg ik dan eindelijk toch die "Hut" in zicht. Maar dat was nog een flink stukje weg. Gelukkig was het nu wel nagenoeg vlak en soms iets afdalend en dus gooide ik de versnelling erop en was het even even doorkaggelen. Het lukte! Snel een beker water gepakt en een gelletje en deze meegenomen naar de andere kant van de afzetting, alvorens deze te verorberen.
2:14 had ik op m'n stopwatch staan. Terwijl ik nog mijn gelletje en beker water aan het verwerken was ging de cut-off dicht. Als laatste was ik door. Alles wat na mij kwam moest verder mee op de 30km route. Hoeveel marathonlopers daarbij waren, heb ik geen idee van. Maar mens, wat was ik blij en opgelucht dat ik het gehaald had. Zo, op het nippertje. Maar het betekende ook dat ik niet teveel moest treuzelen, want er volgde nog een cut-off terwijl ook de finish na 7:30 gesloten zou worden.

Met het bereiken van de Heidelberger Hütte kwam ook een eind aan het "makkelijke zware" lopen en begon het "moeilijke zware" lopen: Het hooggebergte en de klim naar, en van de Kronenjoch. 
De goed beloopbare paden waren nu op. Het werd nu in de hoogvlakte aanvankelijk nog lopen over smalle paadjes, bezaaid met stenen en keien en bergstroompjes doorwadden. Bruggetjes of simpelweg een plank over de watertjes had je hier niet meer, zoals eerder in de route nog wel. Met droge voeten kom je niet door...., zonder schrammen ook niet trouwens. De bril ging nu ook af, met wat regen was mijn zicht op het (wel of niet  bestaande) pad nu niet erg best met bril en zonder bril veel beter dus.
En soms was er van een pad geen sprake, dan was het over rotspartijen klauteren en maar uitzoeken wat de beste, kortste route was. Roodwitte signaleringen op rotsen en vlaggetjes gaven dan de juiste richting aan.
En zo ging ik die hoogvlakte in op weg naar de echte beklimming van de Kronenjoch. Aanvankelijk vanaf de Heidelberger Hütte dus met niemand achter me en een paar honderd meter voor mij uit nog een paar andere deelnemers in beeld. Alsof ik hier op deze immense hoogvlakte in niemandsland vertoefde. Ja, dat is indrukwekkend. Ja, wat was dit genieten, wat is dit allemachtig mooi! 
Langzaamaan liep ik in op mijn voorgangers en achterhaalde ik zelfs een aantal en liep ik niet meer achteraan. 
Even later kwam een einde aan de hoogvlakte, die overigens helemaal niet vlak was, maar enigszins geleidelijk omhoog liep, en dook de echte beklimming van de Kronenjoch op. Een beklimming zo zwaar en waar geen einde aan leek te komen. Steeds als je vooruit naar boven keek zag je ver vooruit deelnemers omhoog klauteren en dacht je de top in beeld te hebben. Maar steeds weer bleek dat een soort van fata morgana te zijn en ging de beklimming weer verder. 

Van (hard-)lopen was hier nauwelijks sprake meer; het was klauteren, van rots op rots soms, door diverse sneeuwvlaktes ook. Als je dan achteraf in de uitslagen leest dat er toch mensen zijn die dit bijna 2x zo snel doen..... Oke: ik ben natuurlijk polders gewend.....
Maar ik ging sterk en bleef af en toe andere deelnemers inhalen. Wie is hier die platlander? En zo bleef ik doorgaan. Naar een hoogte waarop ik nooit eerder in een loop-evenement was geweest. Uiteindelijk bereikte ik de top van de Kronenjoch op 2976mtr en deed dat zelfs met voorsprong op mijn vooraf bedachte tijdschema: 3:50 uur!

Ik beloonde mezelf voor het eerst vandaag met een korte pauze en om even te genieten van het moment. Van de omgeving, van de uitzichten. De stress van de 1e cut-off, de inspanningen van de beklimming: ik kon het hier even van me afschudden en ook even op adem komen.
Ik maakte onderwijl ook gebruik van de voorzieningen van de verzorgingspost hier op de top van de berg. Geweldig hoe een organisatie in staat is om op zo'n onhergbaarzame plek een complete verzorgingspost in te richten. En hulde aan de vrijwilligers die hier in kou, in regen, in wind een aantal uren doorbrengen om ons, deelnemers te voorzien van alles wat gewenst, wat nodig is.... Zelf had ik van het slechte weer niet veel last. In hetzelfde t-shirt liep ik in regen, kou en wind gewoon door. Mijn overshirt bleef verstopt in mijn race-vest, die de hele race trouwens gewoon dicht is gebleven.

Het zwaarste werk van de marathon zat er nu op. Makkelijk werd het er vooralsnog echter nog niet. Ik was boven gekomen en moest nu naar beneden. "What goes up, must go down immers..." 
En het eerste stuk was steil naar beneden, zigzag over een steentjespad. Net als eerder in de beklimming op een van de sneeuwvlaktes, gleed ik, ondanks mijn voorzichtigheid (mede vanwege m'n hamstring) ook nu eenmaal weg op het steentjespad. Gelukkig beide keren zonder persoonlijke gevolgen, alhoewel het deze keer wel een mini-lawine veroorzaakte.....
Na deze steile afdaling (ruim 200mtr in minder dan 1km), werd de afdaling iets minder steil en kwamen we in de hoogvlakte langs de bergrivier Futschölbach te lopen tot aan de Jamtalhütte (2165hm) na 27km, waar tevens de 2e cut-off was gelokaliseerd. Iedereen die hier na 5:30 uur zou arriveren, zou uit de race gehaald worden. Ik was er net binnen de 5 uur en had dus inmiddels een half uur voorsprong behaald. Het gaf me vertrouwen dat ik het gewoon ging halen!
Vooral omdat natuurlijk het moeilijkste van de route, de HoogAlpen, nu achter me lag.Vanaf nu was het verder door het Jamtal tot aan Galtür over meestal goed beloopbare paden en wegen weer, en dan voornamelijk afdalend. En het werd weer mooi met een heerlijk zonnetje.

Bij de volgende verzorgingspost Scheibenalpe (1833mh) realiseerden we (ik en een dame die al al geruime tijd in mijn directe nabijheid liep) dat we het zouden gaan halen: de resterende 10,8km zouden we toch echt wel in de resterende tijd (iets minder dan 2 uur tot aan de sluiting van de finish) gaan halen. Helaas bleek achteraf, dat dit voor haar niet lukte. Vanwege hevige neusbloedingen (door drukverschil in de hoogte?), bleef ze bij mij achter ("es geht mal, mache weiter"), maar staat ze niet in de uitslagen....
Ik bleef rustig doorhobbelen nu in de wetenschap dat er niets meer fout zou kunnen gaan. Ik bereikte Galtür na 36km maar moest nog een lus lopen. Stukje langs de hoofdweg, en daarna rechtsaf het watertje Triasanna over en..... klimmen, een berghelling op. Auw, dat deed zeer. Het was natuurlijk niets indrukwekkends, dat klimmetje, maar haalde dat kleine beetje ritme, tempo er wel helemaal uit. En dat terwijl je rechts in het dal aan de overkant van de hoofdweg de finish kon zien en de spreekstalmeester kon horen....., mochten wij nog een paar km over de berghelling op een bergpad door het dal teruglopen naar het plaatsje Tschaufein. Daar mochten we de hoofdweg en de Triasanna  weer oversteken en aan de andere kant van het dal over een bospad en door weilanden eindelijk echt naar de finish toe.

Daar werd ik na 7:04 enthousiast binnen gehaald door de speaker en werd me de finisher's medaille omgehangen. Ik plofte neer op een stoel en pakte even later m'n welverdiende finish-biertje mee.
Dit bergavontuur was weer voorbij. 
En wat een verrückt  avontuur was dit. Wat was het zwaar, wat was het spannend, wat was mooi. Wat heb ik gestreden, wat ging het goed, ondanks de gebrekkige voorbereiding. Ja, het had beter gekund met een goede voorbereiding, maar het is zoals het is en gelukkig hield de ingeteepte hamstring zich voorbeeldig en heb ik eigenlijk nergens last van gehad...... De volgende paar dagen had ik overigens wel last van m'n bilspieren en m'n quadraceps.... Zoals ze zeggen: the pain is temporary, the glory is forever. Precies: de spierpijn is allang weer verdwenen inmiddels, maar dit avontuur, deze prestatie, blijft voor altijd.....






























Reacties (2)

De Silvrettarun3000
Zaterdag 14 juli 2018.
Kijk ik er naar vooruit: ja!
Ben ik er klaar voor: ja?
Ben ik goed voorbereid: ja?
Ben ik voldoende getraind: nee!
Toch ga ik van start, ondanks de gebrekkige training in de voorbereidingsperiode.
De hamstringblessure waardoor ik 4 weken geleden moest uitstappen in de marathon van Amersfoort, bleek dusdanig mee te vallen, dat ik toch iets van voorbereiding heb kunnen doen, weliswaar voorzichtig en zonder grote belasting.
Uiteindelijk kon ik afgelopen week een 34km duurloop over het strand doen van Zandvoort naar Scheveningen en nog een 15km training met 350 hoogtemeters op en rondom de Amerongse Berg.
Daar moet ik het dan mee doen en daarnaast dus maar vertrouwen op mijn Alpen-ervaringen en mijn algemene conditie.

Nog een paar korte trainingen op de trappen van Station Zuilen en de Demkabrug en op het heuveltje in het Julianapark in de laatste paar dagen voor vertrek naar oostenrijk en nog een bezoekje aan masseur Raymond Tieland die de hamstring nog heeft ingetaped.


Op woensdag vertrek ik samen met mrs Verhoef voor een 8-daags uitstapje naar Ischgl, in Paznaundal in het zuidwesten van de deelstaat Tirol. Vliegen ✈ naar Innsbruck, met de trein 🚂 naar Landeck en dan een een stukje met de postbus 🚌.
En dan een paar dagen om te wennen, te acclimatiseren; ook op hoogte.

Op zaterdag dan de loop. Deze brengt me op een hoogte waarop ik nooit eerder gelopen heb in een marathon/ultra: de passage halverwege over de Kronenjoch op 2974 mtr, met sneeuwvlaktes en al.
In totaal kent de marathon 1814 positieve en 1584 negatieve hoogtemeters en finisht in Galtür. Een deel van de route loopt door Zwitserland. Er zijn 2 cut-offs, waarvan vooral de 1e nogal kritisch lijkt: de Heidelberger Hütte na 16km op 2264 mtr hoogte moet binnen 2:15 gepasseerd zijn... 😱.... De 2e is na 26km bij de Jamtalhütte op 2165 mtr hoogte en moet binnen 5:30 gepasseerd zijn. De finish moet vervolgens uiteindelijk binnen 7:30 bereikt zijn.
Profiel van de Silvrettarun:

Mijn voorgaande Alpen avonturen met de hoogste passages tot dusver:
2009: Davos, Swiss Alpine Marathon: Scalettapass 2606mtr
2010: TransAlpineRun: Birnlucke 2669mtr
2012: Davos, Swiss Alpine Marathon: Sertigpass 2739mtr
2017: GondoMarathon: Bistinenpass 2417mtr. 



















Reacties

En net toen het in de maand Mei net begon te "lopen', was dat in de maand Juni weer voorbij.....

Zondag 10 juni. Een best wel warme zondag opnieuw in de Marathon van Amersfoort. Je doet gewoon lekker relaxed en je loopt zo makkelijk en probleemloos. De eerste ronde in de drukte tesamen met de halve marathonlopers, en een km-tje of zo babbelend met Half-Crazu-Runner Roos (van mijn startnummer in Rotterdam), geheel volgens protocal in 2:02:16.
Bjorn maakte na 18km nog een paar foto's:

Foto: Bjorn Paree

De tweede ronde was het een heel stuk rustiger op het parcours toen de halve marathonlopers klaar waren. De dijk langs de Eem. Gewoon vlak en rech- toe, recht-aan. Niks bijzonders, wel ruim zicht naar alle kanten. Voor me liep Leo, daar liep ik langzaam op in, en daarvoor liep Bob, die was net Leo voorbij gegaan. Het eind van de dijk bij de Malebrug was in zicht. Mijn rechter hamstring vond dit, na 25km zorgeloze kms-tjes, totaal onaangekondigd, het moment te protesteren. Even die pijnscheut.
Voor mij wel het sein om direct te stoppen. De verzorgingspost, nabij die Malebrug, was nog maar een paar honderd meter verwijderd, en ik wandelde daar naartoe en meldde mij af. Ermee doorlopen zou (bijzonder) pijnlijk zijn en verdere schade wilde ik zo veel mogelijk voorkomen. Tenslotte was de Silvrettarun in Oostenrijk  nog maar 5 weken verwijderd..... De bezemwagen zou me daar bij de verzorgingspost ophalen. Ik mocht op een stoel plaatsnemen, lekker relaxed in het zonnetje en met de verzorging erbij. Klinkt fijn, maar balen was het wel. Hoe kan dit nu zo maar.....
Het duurde wel even voordat de bezemwagen mij hier op dit stukje kon ophalen, maar ik was daarna wel eerder dan gepland terug op het Eemplein. Organsator Mik was verbaasd mij uit het busje te zien stappen. Een uur eerder had hij mij op het Eemplein bij de doorkomst halverwege nog een high-five gegeven.....

Enfin. Een dikke streep dus door het vervolg van mijn loop-programma. Een DNS voor de laatste wedstrijd van de Zomeravondcompetitie, maar die had ik, drie dagen later, toch alleen maar de voor fun gelopen. Veel erger natuurlijk de gevolgen voor mijn voorbereiding op de Silvrettarun.
Op dinsdagochtend kon ik al terecht bij mijn fysiotherapeut. Insiders kennen de man inmiddels als "TerrorJaap". Die heeft al erder wonderen verricht bij mij. Hij kon mij ook gerust stellen. Er was geen schade te constateren aan mijn hamstring. Nou zegt dat niet altijd iets, aangezien mijn pijngrens kennelijk nogal hoog ligt. Alleen een nogal strak gespannen hamstring. Dus een paar naaldenprikken erin om de spanning te ontlasten en ik mocht donderdag voorzichtig weer gaan proberen om een stukje te gaan schuivelen.

Ik was dus opgelucht, maar tussen voorzichtig schuivelen en een bergmarathon voorbereiden zit toch wel een levensgroot gat. Hoe dat nu op te vullen in de geringe tijd die resteert, vooral als je natuurlijk vooralsnog "onbelast' moet/mag/kan lopen.
Enfin. gewoon proberen en zie waar het op uitloopt. Dus maar niet optimaal of niet goed voorbereid in Ischgl aan de start verschijnen van die Silvrettarun en maar vertrouwen op mijn ervaring en er dus maar (iets) langer over doen.

Het herstelprogramma verliep in Juni eigenlijk voorbeeldig, misschien wel naar perfectie.
Steeds ietsiepietse verder en ietsiepietsie minder langzaam.
En steeds ietsiepietsie makkelijker. In de laatste week van de maand mocht ik ook de belasting iets verhogen en kon ik ook weer (weliswaar voorzichtig) de Demkabrug op en af lopen en de 5-meter hoge heuvel in het Julianapark op en af lopen.
En rondjes trailen in het bos en op de Hengstenheuvel bij Hollandsche Rading. Dat alles in een tempo dat ook weer binnen de 6:00 minuut/km ligt. Eigenlijk hoeft het niet harder ook. Dat tempo zal ik op de bijna 3000mtr hoge Kronenjoch toch zeker niet eens benaderen.....

En op dinsdag 3 juli durfde ik het in de hitte ook nog aan om over het strand van Zandvoort naar Scheveningen te lopen. 34kms. Het dubbele van wat ik tot dusver had ik gelopen sinds Amersfoort, dus best wel spannend hoe dat zou gaan. Voorzichtig en rustig aan was de opzet. Met een paar rustpauzes in Noordwijk en Katwijk om in de hitte niet oververhit te geraken. Dat viel mee. Van de hitte niet echt last gehad en met een fors briesje in de rug liep het voorspoedig. De pauze in Noordwijk sloeg ik over, maar in Katwijk stopte ik wel even. Maar dan vooral om de watervoorraad weer aan te vullen. En zo werd het een aangename tocht, gadeslagen door de vele meeuwen, en slalommend tussen de ongelooflijke hoeveelheden kwallen op het strand. Soms zelf bijna uitglijdend over zo'n glibberig beest. En regelmatig door de branding, en ook, soms tot aan de knieen door de zee als er weer een mui  moest worden over gestoken. Soort van afkoeling was dat ook, best aangenaam.

Enfin. Uiteindelijk in totaal zo'n 4 uur (bruto totaaltijd) onderweg geweest en het deed me goed.
Goed ook voor het zelfvertrouwen. Nog anderhalve week te gaan tot aan de SilvrettaRun.
Voor die tijd, naast uiteraard ook nog wat korter geneuzel, nog 1 bergtraining op de Amerongse Berg en een behandeling bij sportmasseur Raymond, de man die mij wonderbaarlijk ook een paar geleden aan het lopen kreeg op mijn verjaardag in de marathon van Rome nadat ik slechts 2 weken eerder een kuitspierblessure had opgelopen na 53km op het strand in de Jan Knippenberg Memorial van Velsen naar Den Helder (60km).









Reacties (1)

De maand mei
Kort samengevat:
0 marathons
2x 10km wedstrijd
346kms gelopen
31 dagen gelopen

Na de gebrekkige trainingsomvang in vaak winterse dan wel herfstachtige weersomstandigheden gedurende de wintermaanden door een opeenvolging van wat hardnekkige mankementjes aan kuit, hamstring en achillespees liep ik april wel warme (hete)  marathons in Rotterdam en Zeeuws Vlaanderen. Ik was inmiddels blessurevrij nadat ik uiteindelijk ook de achillespeesblessure "er uit gelopen had" (DON'T TRY THIS YOURSELF!!!!) en toch een aanvaardbare trainingsomvang had kunnen lopen in die paar weken.
Was dat verstandig? 
Waarschijnlijk niet echt. In voorgaande jaren kon ik daar wel mee wegkomen maar nu met het ouder worden (hoewel ik nog niet zo ver ben om dat te erkennen) misschien niet meer. Of lag het toch wel aan de warmte in die marathons? Warmte waar ik eigenlijk altijd zo goed mee om kon gaan. Ja, zelfs vorig jaar nog! 
Toch deed ik het wel. Juist ook omdat ik ouder wordt. En dus vooral omdat ik de marathon van Zeeuws Vlaanderen nog eens op mijn erelijst wilde bijschrijven. En de marathon van Rotterdam paste daar prima vooraf als voorbereiding.

Ik heb daarna lopen dubben. Wat ga ik doen. Ga ik verder tobben op dezelfde weg en zoals eigenlijk bedacht de marathons van Tilburg (13 mei) en Leiden (27 mei) lopen?

Of gooi ik het roer om?
En ga ik eerst weer eens gewoon trainen en “back to basics”.
Tenslotte moet (nee: WIL!) ik ook nog een bergmarathon in Oostenrijk lopen in juli.

En dus ging het roer om. Eerst maar weer eens die consistency terug krijgen, het goede gevoel, het ritme en vandaar uit weer opbouwen met het oog op de Silvrettarun3000 mid juli.
Die consistency heb ik in Mei terug gevonden. Op alle 31 dagen in de maand heb ik gelopen. Heb ik afwisselend gelopen. Intervaltrainingen, zowel intensief als extensief, lange duurlopen, korte herstelloopjes, brugtrainingen, crosscountryduurloopjes en heuvel/trailrun-trainingen in Amerongen en Hollandse Rading en ook nog die inmiddels befaamde bruggie-op-bruggie-af/heen-en-weer trainingen op de Demkabrug.
En: het heeft me goed gedaan! de dagelijkse, afwisselende trainingen. Ik ben blessurevrij, ik loop met veel plezier en ik heb m'n ritme weer gevonden.
Datzelfde gevoel, dezelfde flow waarmee ik met zo veel plezier en succes vorig jaar door de zomer heen hobbelde met als hoogtepunten natuurlijk m'n 100e marathon bij de Bokemeirun en daarna het prachtige avontuur in Zwitserland en daarna weer de Deutschlandwoche.

Het leidde allemaal tot 346kms in mei. Mijn eerste 300km-maand sinds oktober 2017 en mijn hoogste maandtotaal sinds juli 2017. En, dat verbaasde mijzelf nog het meest: Het was voor het eerst sinds maart-2013 (een tijdsbestek van precies 50 maanden!) dat ik elke dag in de maand een hardlooptraining afwerkte. Niet verbaasd dat ik dat deed, maar wel juist omdat dit zo lang geleden was.

Ik liep dus geen marathons. Ik liep wel 2 wedstrijden. Allebei over de afstand van 10km. Allebei gewoon in Utrecht bij de ZomeravondCup. Zo lekker makkelijk, geen reizen, geen reisstress. Gewoon even voluit knallen, als je daar tenminste nog van kan spreken.... De wedstrijden worden tegenwoordig gewonnen met tijden die langzamer zijn dan waarmee ik in mijn topjaren hooguit eens een top-5 klassering behaalde. Want de ZomeravondCup kent in 2018 zijn 38e editie. In al die jaren heb ik 29 wedstrijden meegelopen bij de ZomeravondCup en in 6 jaren deed ik mee voor het klassement.
Dat klassement bestaat tegenwoordig uit 4 wedstrijden van 10km waarvan de beste 3 prestaties meetellen voor het eindklassement. De eerste twee wedstrijden starten en finishen op Atletiekbaan Maarschalkerweerd en laatste 2 wedstrijden op Atletiekbaan Overvecht. De eerste wedstrijd was ik niet van de partij.

Dinsdag 15 mei 2018: ZomeravondCup #2 10km-0:44:40


Een hete dinsdagavond. Wat kon ik op een 10km-wedstrijd? Ik schatte in dat ik, mede gezien de warmte, onder de 45 minuten zou kunnen lopen. En dus had ik mij voorgenomen om met de pacers mee te gaan. Helaas mislukte deze opzet. De hazen stonden bij de start iets voor mij en waren daarna snel vertrokken. Het lukte mij niet om daarna nog in de buurt te komen. En dat terwijl ik na 2km daarkwam in een tijd van 8:45 (i.p.v. 9:00) en de hazen dus daar nog ruim voor liepen.... Ach, dan zet ik de hazen toch uit m'n hoofd en ga ik gewoon zelf door. Ik wist een constant tempo te houden en werd daarmee zelf nog haas voor een dame die mij na de finish (in 0:44:40) daar nog voor bedankte. Ook fijn dus en tevreden met het resultaat. Vooral gezien het gegeven dat vele lopers toch ruimschoots een mindere tijd liepen dan bij wedstrijd #1.

Woensdag 30 mei 2018: ZomeravondCup #3 10km-0:44:52


Een nog warmere woensdagavond. Zou ik dan, met twee weken extra (interval/tempo)training in de benen, mijn prestatie uit de vorige wedstrijd kunnen verbeteren? Op mijn eigen vertrouwde trainingsparcours? Deze keer wel direct met de pacers mee, en deze keer veel beter op schema en ook veel relaxter dus. Toch had ik in het midden gedeelte wat meer problemen om te volgen en besloot ik ook los te laten erop vetrouwende dat ik me zou kunnen herstellen in de slotfase langs mijn eigen "The River" Vecht terug naar de atletiekbaan. Na 8km kwam ik in precies 36:00 door en draaide daarna de Vechtdijk op om het tempo weer op te voeren. De finish was deze keer in 0:44:52 en man-man wat was het zweten daarna.

Op woensdag 13 juni is de 4e wedstrijd van de competitie. Uiteraard ben ik weer van de partij, maar zal er dan rustig (herstel-)loopje van maken. 
Op de zondag daarvoor start ik namelijk weer in de marathon van Amersfoort. Eens kijken of het dan allemaal weer wat voorspoediger loopt na deze koerswisseling....


Flashback ZomeravondCup:
In 1983 eindigde ik in het eindklassement als 5e in een totaaltijd van 2:33:18 over 3 wedstrijden van 15km.
in 1986 eindigde ik in het eindklassement als 3e in een totaaltijd van 2:29:12 over 3 wedstrijden van 15km (0:49:43, 0:50:00 em 0:49:12) achter Bert van Vlaanderen (2:25:55) en Jan Tuithof (2:28:51)
in andere jaren deed ik niet mee, omdat ik de voorkeur gaf aan het Baancircuit dat ook elk jaar plaats vond op "mijn" atletiekbaan Overvecht (en ook nog steeds, maar dan op de nieuwe baan van Marschalkerweerd!)








Reacties (1)

Nog nooit was ik zelfs maar in Zeeuws Vlaanderen geweest.
En toch wordt daar jaarlijks een van Nederlands bekendste, een van 's lands grootste marathons gehouden. De enige in de Top-10 die ik nog niet op mijn "erelijst" van toch inmiddels al 108 marathons had staan.
Daar moest ik nu dus verandering in aanbrengen. Vooral ook omdat ik ook al zoveel positieve en enthousiaste verslagen van deze marathon had gelezen.

En dus reisde ik af naar Terneuzen. Op vrijdag al, omdat dit met het OV wel al een soort wereldreis binnen Nederland betekent en je zelfs met de allereerste verbinding 's morgens vroeg niet op tijd bij de start kan komen.
Maakt verder niet uit. Een dagje eerder vertrekken en om deze voor mij nog onbekende omgeving te bezoeken en daarvoor een goedkope overnachting geboekt in Café Pension "The Chandelier" in Terneuzen. 


En zo op vrijdagmiddag een inlooprondje kunnen doen op de Scheldekade en op de pieren. Best indrukwekkend die Schelde met zijn ruwe stroming en gigantische containerschepen en totaal anders dan een duurloopje langs de rustig en vredig kabbelende Vecht of het kaarsrechte Amsterdamrijnkanaal met zijn rijnaken.... Daarna nog even het oude, gezellige stadje enigszins verkend en een pizza naar binnen gewerkt voor het nodige krachtvoer voor de krachtproef de volgende dag.

Op zaterdag eerst heerlijk en relaxed ontbeten om vervolgens met de reguliere bus naar Hulst te vertrekken. Althans, dat had ik zo gepland omdat dit praktisch veel beter uitpakte dan de marathon-deelnemersbus te nemen, want die vertrok vanaf het Sportpark, 3,5km verderop, waarvoor ik mij trouwens wel had aangemeld. Helaas kreeg bus-20 naar Hulst een paar haltes verderop pech met de versnellingsbak en wilde niet meer vooruit (of achteruit)... En nu???
Ik besloot dan toch maar die marathon-deelnemersbus te pakken, maar moest daarvoor wel nog even ruim 2km lopen en had daarvoor een klein kwartiertje.... En moest daarbij ook de juiste route naar het Sportpark nog zien te vinden. Uiteindelijk lukte het me tijdig het Sportpark te bereiken, waar de bus net vertrok, maar mij nog wel wilde meenemen. Mijn warming-up had ik erop zitten, en bezweet (ja, het was al best warm nog zo vroeg in de ochtend) kon ik plaats nemen helemaal voorin de bus, naast de chauffeur. 
Overigens was dit deelnemersbus-1, en zouden er nog een paar bussen vertrekken, en had ik het ietsie rustiger aan kunnen doen, maar wist ik veel.....

En zo werd ik toch keurig afgeleverd in Hulst op de Grote Markt. Een uur voor de start. Alle tijd dus om even kort rond te kijken, en daarna om te kleden en me voor te bereiden op de start om 11:00 uur.


Foto's Sjap Marathon Zeeuws-Vlaanderen

En omdat ik het, mede vanwege de warmte, vooral rustig aan wilde doen, had ik mij bij de start in de achterste contreien genesteld. Benieuwd wat me te wachten stond.

En dat was best verrassend. Eerst door het centrum van Hulst heen, en dan om het stadje heen over de stadswallen en uiteindelijk het stadje uit door de Gentse Poort en verder over een stuk weiland. Prachtige route, tenminste als je geen haast hebt en er oog voor hebt en ervan kan genieten.
En eigenlijk bleef dat nagenoeg de hele route zo. We liepen door de Clingse Bossen en door het plaatsje Kapellebrug naar de Steense Bossen en het plaatsje Heikant en verder naar de Fortenroute.

Foto Marco Pijpelink

We liepen op bospaden, schelpenpaden, zandpaden, grindpaden, graspaden, door bossen en natuurgebieden verbonden door stukken van asfalt.
Na zo'n 5km in ruim 30 minuten kreeg ik Karin in het vizier en even later haalde ik haar bij. Tot ongeveer halverwege bleven we bij elkaar en konden we lekker relaxed bij praten. Karin is weer helemaal aan het terugkomen en heeft haar vizier op de 100km van Winschoten gericht.
Vanaf halverwege in zo'n 2:05 liep ik toch uit op Karin, voor wie het tempo toch iets te hoog lag.

Foto's Sjap Marathon Zeeuws-Vlaanderen

Tot dan toe liep het allemaal erg relaxed. De hitte viel mee, er stond een klein briesje en vooral in de bosrijke omgeving was het nog wat schaduwrijk.
Dat veranderde daarna toch wel. De warmte ging meer opspelen, het parcours vanaf Axel, met z'n kenmerkende watertoren, werd ook wat lastiger met meer gras- en hobbelpaden langs het watertje De Kreek en via Schapenbout, Margrette en Spui richting Terneuzen. Bij 35km, net voorbij alweer zo'n prachtig mooi stukje natuur "Eiland van Meijer" even een leuke ontmoeting met supporter Iris. Inmiddels was alle tempo er al wel af. De organisatie had vanaf de 30-km extra drankposten geregeld en dat was zeker niet overbodig. En elke drankpost benutte ik voor een korte pauze, want 1 bekertje water was niet voldoende en met een extra flesje in de hand ging ik in een sukkeldrafje en een paar drinkwandelpauzes verder. En ja, de sponsen waren ook uiterst welkom om even te koelen.


Foto Marco Pijpelink
Na 37km liepen we dan Terneuzen weer in langs het watertje Otheense Kreek, welke we bleven volgen totdat we uiteindelijk de Scheldeboulevard bereikten waar we nog even de dijk op moesten klimmen voor de laatste 2 km richting het centrum en de finish op de Markt.
Uiteindelijk finishte ik na 4:26. 
Een tegenvallende prestatie, ja. 
Maar de warmte en het parcours, de vroege 2km sprint om de bus te halen, naast mijn fysieke conditie die klaarblijkelijk nog helemaal de op peil is, zijn daar zeker oorzaak van. 
Maar: wat een geweldig mooie marathon is dit en wat heb ik er van genoten. Dan mag het ook wat langer duren toch.
Na de finish opnieuw veel drinken, wat fruit naar binnen werken. En dan toch met de pendelbus naar de Sporthal om te douchen, en voor massage door en kennismaken met IG-vriendje John Roesink; erg leuk en deed me goed! Thanks john!
En daarna de terugreis. Lekker relaxed, maar wat een wereldreis is het toch binnen Nederland.

De 10 grootste marathons van NL
(delnemers in 2016) mijn deelnames en snelste tijd

1: Rotterdam (13063): 3x (2012-13-18) 3:17
2: Amsterdam (11390): 1x (2011) 3:34
3: Eindhoven (2047): 1x (1993) 3:08
4: Zeeland Kustmarathon (1428): 1x (2012) 4:08
5: Leiden (733): 3x (2012-13-16) 3:36
6: Zeeuws Vlaanderen (513): 1x (2018) 4:26

7: Enschede (510): 1x (2009) 3:47
8: Terschelling (Berenloop) (480): 1x (2011) 3:25
9: Utrecht (360): 4x (1982-84-89-2010) 2:38
10: Spijkenisse (252) 4x (2012-13-14-15) 3:58
11: Brabantmarathon (248)  1x (2015) 4:04
Tilburg en Sneek staan ook in de meest recente top-10, maar zijn allebei nieuw en kennen (nog) geen historie 
Niet meer bestaand:
Westland Marathon: (1983) 2:39
Midwintermarathon Apeldoorn: (2013-14) 3:47

































Reacties (2)

Afgelopen zondag ging ik voor de 4e keer van start in de Rotterdam Marathon. Voor de 2e keer was dat oorspronkelijk niet gepland en slechts 1x liep ik de meest bekende Nederlandse Marathon "gepland" uit. Dat was overigens wel in een Veteranen PR: 3:17 met een geweldige negative split (1:36) na een langzame 1e helft (1:41) in 2012.
Ondanks een gebrekkige voorbereiding na allerlei blessure-perikelen, achtte ik me wel klaar voor dat toerke door 010. Startnummer kon ik overnemen van Roos en starten kon ik nog onder eigen naam, hoewel de naam op het startnummer niet meer veranderd konworden.
Op vrijdagmiddag nog even naar Expo in het Postillon WTC om m'n startnummer op te halen met een meet-and-greet met Lydia, en ook Richard Maquelin, net als ik terugkomend van blessureleed nog even te ontmoeten. Lekker relaxed zo, dan hoefde dat zondagochtend vroeg niet meer in alle hectiek in die mensenmassa. 


Op zondagochtend dus naar Rotterdam. De trein 🚂 al afgeladen met allemaal (marathon-)lopers. Vandaar rechtstreeks naar de kleedruimte in De Doelen, best wel opvallend rustig en relaxed daar. Omgekleed, enkel t-shirt was ruim voldoende want het beloofde warm te worden, race-vest aan en de bidons gevuld en nog even een sanitair bezoekje, alvorens m'n tas weg te brengen en mezelf naar de start te begeven. 
En hoewel ik mij had voorgesteld dat ik hier ruimschoots genoeg tijd voor had, viel dat toch nog tegen omdat de start nu iets verder weg was bij de Erasmusbrug ipv de Coolsingel, en bereikte ik door de menigte heen mijn startvak 3 nog maar net op tijd. Leuk om vooraan in startvak 4 even Cinta, pacer op 4:00 uur, te zien en een hug en een knuffel. Gelukkig hoefde ik in startvak 3 mijzelf niet helemaal naar voren te wurmen, want ik zou met de pacers van 4:00 uur, waaronder maatje Jan Vergeer, meelopen.


Om 10:00 uur was de start van de toplopers uit startvak-1. Wij vanuit startvak-3 mochten om 10:14 weg, hoewel dat nog een paar minuten later was alvorens wij de startlijn konden passeren en aan de 42kms konden beginnen.
En dat was gelijk de Erasmusbrug op. Hoewel ik geen last had van drukte hier, kom je toch niet gelijk in een ritme als je eerst zo'n brug op, en daarna natuurlijk ook weer af moet.
Overigens zou ik de hele marathon niet echt lekker in m'n ritme komen. 
Was het de plotselinge warmte, waarbij vooral in de zon de temperatuur opliep tot ruim boven de 20 graden, terwijl nog maar een paar weken eerder laagte record-temperaturen genoteerd werden, terwijl ik normaliter toch juist goed tegen warmte kan.
Was het mijn trainingsachterstand, maar dan moest het toch vooral de eerste helft toch wel wat soepeler gaan?
Was het een gebrekkige nachtrust na een emotionele laatste wedstrijd van mijn favoriete ijshockeyteam Philadelpia Flyers, die zich via een magistrale overwinning als laatste plaatsten voor de playoffs.
Of was het een combinatie van factoren?

De eerste 10kms in Zuid bleef ik in de 4:00-uur-groep en netjes op schema. Op het smalle Havenspoorpad daarna in de drukte ergerde ik mij aan medelopers die met duwen, trekken, zigzaggend zich naar voren probeerden te wurmen, hetgeen mij in elk geval een elleboog in de zij, een duw in de rug en een bijna struikelpartij opleverde. 

Dezelfde taferelen deden zich overigens ook voor bij de drank- en sponsposten. Daar had ik mij wel op ingesteld, vandaar dat ik met m'n racevest liep. De warmte noodzaakte mij echter om toch ook gebruik te gaan maken van die verzorgingsposten. Veel drinken was noodzakelijk, en de sponsen waren uiterst welkom om het hoofd koel te houden, letterlijk maar dus ook figuurlijk 😀.
De aansluiting met de 4:00-pacers had ik inmiddels verloren, hoewel ze in zicht bleven, maar ook iets te snel gingen, getuige mijn tussentijd op het half-marathonpunt: 1:59:45. Onderweg nog even Nicole en even later Hardlopendeboer John gezien.
Ik liep dus wel op schema, maar soepeltjes ging het niet. En toch kwam daarna dat "berglopertje" in mij weer boven. Het 5km deel tussen 25 en 30km, met de 2e keer de Erasmusbrug op-en-af en de tunnel bij de Blaak, was mijn snelste in de hele marathon en plotseling liep ik weer naast maatje Jan Vergeer, de 4:00-uur pacer, en begonnen we aan het Rondje Kralingse Plas.
Toch raakte even later m'n energie-voorraad aardig op, een gelletje gaf nog even een opleving, maar m'n tempo moest ik terugschakelen, de pacersgroep moest ik definitief los laten en op de Bosdreef passeerde ik even later supporter Dorothé.
Inmiddels had ik al wel al verder gelopen dan ik in 5 maanden had gedaan, en daarmee was mijn belangrijkste opdracht in elk geval volbracht. Die laatste 7km moest ik nu doorworstelen om toch ook de 42km-afstand weer in de benen te krijgen. Dat maakt een volgend avontuur in elk geval wat makkelijker. En dat volgende avontuur volgt alweer 13 dagen later, in Zeeuws Vlaanderen. 

Na 37km nog even een leuke onderbreking bij de Half Crazy Runners Cheerzone, met Marjolein en.... Roos. Leuk om hier even een meet-and-greet te hebben met Roos, ja zij van mijn startnummer, gaaf toch! Ik kon haar hier ook het marathon-shirt overhandigen. Zulke supporters verdienen dit!


Toch moest ik natuurlijk weer door, nog liefst 5km. Gelukkig werd je hier door het massale publiek luidruchtig ondersteund en vooruit gestuwd, wat echt super motiverend werkt. Diverse keren zag ik lopers langs de weg liggen, zitten en medisch verzorging ondergaande. Anderen werden ondersteund richting de finish. Ja, het was een zware tocht. De warmte heeft z'n tol betaald. 
Voor mij ook nog even een paar wandelpauzes tussendoor, maar uiteindelijk kwamen de Kubuswoningen, de Blaak en ja ook de Coolsingel, en daar ook Bob Bock, en de finish in zicht. Op de Coolsingel in de menigte zelfs nog even gespot door maatje Marco Voorthuis die dit ook nog even op de gevoelige plaat wist vast teleggen....


Mijn eindtijd was uiteindelijk 4:09:10. De afstand zit weer in de benen. Ik kan weer verder!
Samen met Bob, vorig jaar liepen we samen in de Bokemeirun onze jubileum (Bob z'n 150e en ik m'n 💯 marathon), nam ik de medaille in ontvangst en liepen we terug naar de tassenuitgifte en konden we nog even wat bijpraten over de marathon, het verleden en de toekomstige plannen.


Mijn Rotterdam Marathon Ervaring
1985: Uitgestapt na 30km in 1:54
2012: Finish in 3:17 (Persoonlijk Veteranen Record)
2013: Finish in 3:46
2018: Finish in 4:09



















Reacties (4)

I am back 
Na 140 dagen sta ik zondag weer eens aan de start van een marathon. Die van Rotterdam, met de bijnaam "De Mooiste". 
Niet dat ik daar helemaal klaar voor ben, maar omdat het logistiek het beste uitkomt en ik juist door gewoon weer marathons te lopen ook weer het beste in mijn gewone ritme (of ritueel 🤔) terug kom.
In de maand maart liep ik 278 kms, bijna m'n maandelijkse norm van 300 dus, en ook bijna net zoveel als ik januari en februari bij elkaar. Mijn twee 30+km-duurlopen in de laatste week van maart gaven me voldoende vertrouwen, naast mijn inmiddels ruime marathon ervaring, om het avontuur (of het feestje) in Rotterdam aan te durven. 
Zoals al gezegd ben ik nog niet helemaal de oude. Maar voor mij belangrijke aspecten als "lengte", "frequentie" en "omvang" waren na alle blessure-perikelen inmiddels voldoende gegroeid. Andere aspecten als "snelheid" en "tempohardheid" heb ik even iets minder prioriteit gegeven omdat deze voor een marathon minder belangrijk zijn, maar komen ook weer langzaamaan terug.
Maar belangrijkste: ik loop blessurevrij. Heel soms voel ik die vervelende achillespees nog wel, maar dat is dan ook alles. 
En: ik vind het weer leuk, heb er weer zin. De "horrorwinter" is nu toch echt wel voorbij, toch?, en het blijft weer langer licht en het wordt weer warmer: nu echt kortebroeken- en t-shirtweer. Toch een stuk aangenamer om met 15-20-25 graden in korte broek rond te dwalen, dan bij 5 graden of zelfs in lange broek gedurende die horror-winter.... 
En, volgens de laatste berichten wordt het zondag een warme lentedag. Ik vind het prima, maar heb wel een beetje te doen met zoveel lopers voor wie dit waarschijnlijk te warm zal blijken, en zich daar nu ook al zenuwachtig over maken.
En waarom nu toch Rotterdam? Zoals gezegd omdat ik graag voor mijn volgende avontuur in Zeeuws Vlaanderen 2 weken later, die afstand van 42kms weer in de benen wil hebben. En waar kan dat beter dan in deze massa-histerie... Totaal anders dan toen ik vorig jaar, op precies dezelfde datum 8 april mijn comeback maakte in Castricum bij Willem Mutze in de Duin- Strand- en Bosmarathon. Een groter contrast eigenlijk niet denkbaar..... Uitgangspunt is hetzelfde: die 42kms weer in de benen krijgen, hoewel je mag verwachten dat het dit jaar in 010 toch wel ietsiepietsie vlotter mag dan vorig jaar in 0251.....

De afgelopen periode dus vooral gewerkt aan mijn comeback. Weinig spectaculair omdat ik echte avontuurtjes nog niet aandurfde vanwege het feit dat ik toch wel een, weliswaar gecalculeerd, risico nam om de blessure proberen eruit te lopen, maar dat doe je liever niet te ver van huis.
Twee keer deed ik dat niet:
Eerst om gezellig mee te lopen in de 3e editie van de Surprise Train Run, het initiatief van David Haakman. In december liep ik ook mee in de 1e editie, toen van Bussum-Zuid naar Baarn. Deze keer pakten we de intercity naar Arnhem en stapten we uit in Veenendaal De Klomp en liepen we vandaar naar station Rhenen. Totaal 15 aangename km-tjes in plezierig gezelschap. De laatste paar kms liepen we op de route van de Utrechtse Heuvelrug Trail. 


En toevallig was dat ook mijn 2e uitstapje in maart. Ik wilde de "lengte" in mijn training forceren in de UHT van Rhenen naar Driebergen, maar moest helaas erkennen dat die afstand (31km, en de zwaarte van de route) mij toen nog teveel was. Na ruim 24kms maakte ik er toen, volkomen uitgeblust, in Doorn een eind aan.
Een week later, tijdens de laatste opwelling van de horror-winter met die ijskoude snijdende oostenwind, kreeg ik op vlak asfalt wel relatief simpel de 30+kms weer in de benen en 5 dagen later nog simpeler een 32kms: ik kon op zoek naar een startbewijs voor Rotterdam, omdat de inschrijving inmiddels volgeboekt was. Daar had ik overigens wel rekening mee gehouden, want dat overkwam me ook al jn 2013. Toen kon ik een startbewijs overnemen en liep ik als "Bas" m'n toerke 010. Dit keer koste het geen enkele moeite. Roos is helaas geblesseerd en bood mij haar startbewijs aan en de overname verliep soepeltjes en vlot. Dank je Roos!
En zo ben ik weer "back-on-track". Toen ik begin februari teleurgesteld m'n deelname aan de SallandTrail afmeldde (en m'n startbewijs kon doorverkopen), de marathon in Amstelveen (25 maart) te vroeg kwam, was Rotterdam de beste optie.
Ik ben blij dan m'n comeback weer te maken. In korte broek en t-shirt bij 20 graden.....
(update: inmiddels is de weersvoorspelling toch iets afgezwakt naar bewolkt en een graadje of 15. Ik vind het prima)


















Reacties

Het is al weer en heel tijdje geleden dat ik en blogje plaatste en als je mijn laatste twee verhaaltjes (het jaaroverzicht 2017 en het Ron Clarke verhaal) even buiten beschouwing laat, dateert mijn laatste wedstrijdverslag zelfs al vanaf mid-november; een periode van pakweg 100 dagen.
Is er in de tussentijd niets bijzonders om over te schrijven? Ja, maar ook nee.
Na mijn laatste avontuurtje in de Ronde Venen Marathon in Abcoude mid November heeft het allemaal niet zo mee gezeten. De bedoeling was om het eventjes wat rustiger aan te doen, en wat meer aan snelheid te werken en kortere wedstrijdjes te lopen.
Dat rustiger aan doen is helaas wat extremer verlopen en wedstrijden heb ik allemaal moeten afzeggen; DNS.
Reden: Blessures. Niet ernstig op zich, maar wel aaneensluitend met steeds verschillende kwetsuurtjes.
Eind november deed ik een Inspanningstest bij SMA Midden Nederland. Daar bleek alles in orde met mij; altijd weer een geruststelling. Probleem kwam echter later diezelfde avond. Mijn kuit. Waarschijnlijk heb ik bij de inspanningstest op de fiets mijn kuit geforceerd toen de inspanningtest steeds zwaarder en zwaarder ingesteld werd. Ik ben nou eenmaal geen fietsert toch....

Even op non-actief dus, maar gelukkig niet zo ernstig dat ik niet zou kunnen starten in mijn rste wedstrijd; de Bosbaanloop, een 7km tijdloop in het Amsterdamse Bos op 10 december; de eerste dag van deze "horror-winter" omdat het koud was en bovendien ook voor het eerst sneeuwde. Het sneeuwen begon trouwens precies op het moment dat ik van start ging om 10:38 uur. Elke 1/2 minuut startte er een van de deelnemers; op volgorde van opgegeven 5km-tijden en de langzaamste eerst en de snelste dus laatst. Een lastig parcours, veel onverhard, modderig en veel plassen, soms enkeldiep. En heuveltjes, en bruggetjes, en veel scherpe bochten. En koude wind tegen in het laatste deel langs de open Bosbaan. En door het sneeuwen moest ik brilloos lopen. Helaas kreeg ik na zo'n 2km last van mijn hamstring en moest ik daarna langzamer aan doen i.p.v. op mijn maximum. Diverse achter mij gestarte lopers haalden mij dan ook in, frustrerend,  maar de loop was wel een heel leuke ervaring en zeker voor herhaling vatbaar. Voor de statistieken: de 7km finishte ik 33:49.

Een week later kon ik voorzichtig wel meelopen met de 1e editie van de Surprise Train Run, georganiseerd door David Haakman, Utrechter die ik al langer ken van "Runkeeper", maar nooit eerder had ontmoet. Verzamelen met een groepje op station Utrecht CS, in een willekeurige trein stappen en op een willekeurig station uitstappen en vandaar een duurloopje naar een ander station om vandaar weer terug te reizen naar Utrecht. Op deze dag liepen we met een kleine 10 lopers van Bussum-Zuid naar Baarn, een mooi en gezellig loopje van uiteindelijk ruim 14km in winterse omstandighden over de heide en door het bos. Inmiddels kent de Surprise Train Run een maandelijkse editie. Leuk en gezellig om ongedwongen eens in andere omgeving in gezelschap een zondagochtend-loopje te doen.

De hamstringblessure, die ik ook aan het eind van de Surprise Train Run weer voelde, bleek niet heel serieus, maar noodzaakte mij wel tot het schrappen van eerst de Linschotenloop (1/2 marathon) en vervolgens ook de Florijn Winterloop (10 mile) en de Vondelparkloop (10km) omdat wedstrijdlopen op maximum er toch niet in zat, maar ook omdat ook mijn achillespees vervelend begon te doen.
Ook deze blessure niet al te ernstig, ik kon er mee lopen, maar iets constructiefs kon ik niet. Geen omvang, geen frequentie en al helemaal geen tempo.

Wel deed ik mee aan die ontzettend leuke Puinduinrun in de Haagse Alpen. En symbolisch ook gelijk de start voor mijn voorbereiding op nieuw bergloopavonturen in de komende zomermaanden. Net als 2012 toen ik in deze loop ook aftrapte naar mijn allergrootste loopprestatie ooit, de 78km SwissAlpineMarathon.
Echt "hard" hardlopen was het nu natuurlijk niet, maar wel weer "wreed plesant" om al die duintrappen weer op en af te draven. De 9,5km kostte me net iets meer dan 1 uur.

Foto: Jeroen Tibbe

Toch bleef die achillespeesblessure doorsudderen en begon dit mij nu echt te frustreren. Ik wilde verder. Ik wilde constructief weer opbouwen. Ik had mij er al bij neer gelegd dat mijn jaarlijkse rivaal Jan Uari mij voor het eerst weer eens klein had gekregen na al die jaren dat ik Jan Uari had overheerst met uiterst geslaagde trainings-inspanningen om een mooie basis te leggen voor de rest van het jaar. Toch gaat het mij te ver om Jan Uari alle krediet te geven voor z'n overwinning op mij, omdat de blessures vooral van december dateren. Mijn motivatie en zin om echter in donker en kou (en vaak regen) toch naar buiten te gaan, was echter wel ver te zoeken, omdat een dagje extra rust toch geen kwaad kon voor de blessures.

Mid-februari was ik echter wel zat. Pijn had ik niet meer, maar de symptonen van de achillespeesblessure bleven echter doorsudderen. Of ik nou meer of minder rust nam, kort of "lang" liep, langzaam of "hard" liep; het maakte niks uit. En dus besloot ik, zoals ik in het verleden wel eens vaker succesvol deed, proberen een blessure "eruit" te lopen (Don't try this yourself!).
En zo heb ik de afgelopen paar weken "try-out" de omvang, frequentie en snelheid weer enigszins opgebouwd. En ik mag zeggen: "het lijkt allemaal de goede kant uit te gaan" en ben ik voorzichtig optimistisch. En wel zodanig dat ik ook weer aan "leuke avontuurtjes" durf te denken en hopelijk binnenkort ook aan planningen mag beginnen.

En daarmee hoop ik dat een eind komt aan mijn "horrorwinter", ondanks het bezoek van de Russische Beer deze week en daarmee samenhangende kou en harde oostenwind.
Een winter waar ik ook afscheid moest nemen van mijn grootste kleine vriendje Freckles, die altijd bij mij kwam zitten als ik na een training even in de tuin ging zitten "uitpuffen". Bijna 9 jaar werd ie en ik mis, ook na 2 maanden nog steeds, zijn vrolijke gehuppel in de tuin. 


Een winter met overigens nog wel een absoluut hoogtepunt voor mij als "lifelong" Philadelphia Eagles fan met het winnen van de SuperBowl, voor het eerst in de 52 jaar history van de SuperBowl. Ja dat mag ik toch best trots vermelden op mij hardloopweblog!













Reacties

Zo rond de feestdagen aan het eind van het jaar weer de traditionele terugblik op het voorbijgaande jaar.
2017 was een mooi jaar voor mij, zeker na het zwaar teleurstellende 2016 en het weinig spectaculaire, saaie 2015.
2017 was het jaar waarin ik mijn 100e marathon zou gaan lopen en waarin ik weer eens een echt hoogtepunt wilde meemaken op hoogte dus, in de mijn geliefde Alpen.
Hoe, wat en waar precies bleef lange tijd onduidelijk. Maar uiteindelijk vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Mijn manager, aka mijn (mental) coach en mijn trainer (ikzelf dus 😂) stippelde een lange, opbouwende route uit langs vele hoogtepunten en ik liep zelf weer eens voorspoedig.

Na 36km in de snikhete Marathon Amersfoort, 18-06-2017, foto Bjorn Pare

DE ROUTE
Die route was op zich al één lange hoogtepunt. Dat maakte het jaar 2017 alleen maar nog mooier. Het begin was wat improviseren nadat ik door een slippertje in de door mij zelf georganiseerde UHT Vriendengroepsloop een kuitblessure had opgelopen en daardoor de 50km bij de SallandTrail en de 60km Bos-, Duin-, Strandloop in Castricum moest schrappen.

Die route kon ik toch wel starten in Castricum. Op de marathon-afstand. Niet dat ik er klaar voor was, maar omdat ik daar ook graag eens wilde lopen en je toch ergens, eens moet beginnen en waar kan dat beter dan bij Willem's FunRun..., heerlijk ongedwongen. Vanzelf ging het niet, maar de afstand had ik weer in de benen en met 291 minuutjes (klinkt minder "dramatisch" dan bijna 5 uur.. 😀) eigenlijk zelfs een soort van ultra-tijd neergezet. Dit was de start van die prachtige route, ik had voor mezelf toch weer een basis neergelegd.

De route, opbouwend en voorbereidend in de training, vervolgde met die mooie Rietvelt Natuurmarathon in Lelystad rondom de Oostvaardersplassen. Ja, ook hier was ik nog nooit geweest, de route bracht me naar mooie voor mij onbekende plaatsen! Ik liep nog niet optimaal, maar duidelijk al veel makkelijker dan in Castricum. 

Steenbergen was het volgende,  overigens niet zo spectaculaire tussenstation, maar dat had een bedoeling: ik liep er weer makkelijk en ruim binnen de 4 uur. 

Mijn vorm groeide, mijn zelfvertrouwen ook. De route kreeg nu eindelijk ook z'n definitieve richting. Marathon nr 💯 werd gepland, mijn Alpen-avontuur kon direct aansluitend gepland worden. Het werd één route. De finetuning kon ingevuld worden.

Over de dijk, langs het IJsselmeer; Marathon van Hoorn, 21-05-2018

In Hoorn liep ik over de dijken langs het IJsselmeer marathon nr97.
Nr98 liep ik in Noordlaren, voor het eerst in mijn lange carrière eens te gast bij de DFW-runners en voor het eerst in de provincie Groningen.
Nr99 liep ik in de hitte van Amersfoort.

Op 7 juli 2017 was dan de dag van m'n 💯e marathon, een hoogtepunt in dit jaar. Een heerlijke, warme zonnige dag in het Amsterdamse Westerpark bij de gezellige, gemoedelijke Bokemeirun. Een mijlpaal, welke ik zeker nooit zal vergeten. 

100e Marathon, BokemeiRun 43,4km, Amsterdam, Westerpark, 07-07-2017

Tussen al die tussenstations in de voorafgaande weken leidde de route natuurlijk ook als voorbereiding op het nu aanstaande Alpen-avontuur. Hoogtemeters, bergie-op-bergie-af, werden er gemaakt in heerlijke, bijna wekelijkse trainingen in het prachtige Amerongse Bos. De Eenzame Eik zou tureluurs geworden zijn van mijn verschijningen 😊....

Daarnaast was er ook nog het Bruggie-op-Bruggie-af fenomeen op de Demkabrug, vlakbij residentie Verhoef, waarvoor ik niet hoefde te reizen, maar verder weinig inspirerend maar wel zo doeltreffend. 


Bestinenpass, GondoMarathon, hoogste passage op 2417mtr, 05-08-2017

Uiteindelijk leidde de route naar het hoogtepunt van het jaar; mijn Zwitserse Alpen Avontuurtje; De dubbeldekker bergmarathon begin augustus op en rondom de Simplonpass: de GondoMarathon. En wat heb ik hier genoten! Dit was voor mij het ultieme genot wat ik in de loopsport zoek. Twee dagen in de natuur. Soms kms lang zonder een ander te zien. Alleen zijn met de natuur. En ja, het was super weer, ruim 30 graden op beide dagen. En ja, wat liep ik ontspannen, geen moment in de problemen en dus succesvol. Bijna 15 uur lang lopen in een tijdsbestek van 31 uur over 2x42km met totaal zo'n 4200 positieve hoogtemeters. 
Wat is hardlopen in de Alpen toch ongelooflijk mooi. Ja zwaar, natuurlijk, maar vooral mooi. Dit avontuurtje staat heel hoog op mijn erelijstje "mooiste avontuurtjes" ooit, in het rijtje met de TransAlpineRun (2010) en SwissAlpineRun (2012).

Gondo-Marathon: Links na de 2e etappe finsh in Gondo, rechts na de 1e etappe finish in Ried-Brig

Maar de route stopte natuurlijk niet in Gondo. De route vervolgde in september met de zelfbenoemde DeutschlandWoche. Eerst de feestelijke One&Only Marathon in Roelofsarendsveen, voor deze editie omgedoopt in "Eins und Einige" ivm het thema van dit jaar: Oktoberfest. En wat was het een feestje om weer de rondjes door dit dorp te draaien! En dan was het een week later weer feest, maar nu in het echte Duitsland; de Berlijn Marathon! En, beide marathons in deze DeutschlandWoche liep ik ook weer soepeltjes binnen de 4-uur. Heerlijk als het zo makkelijk loopt!

gefinished na de Berlijn Marathon

De route liep daarna nog door. In oktober liep ik op vrijdag de 13e, ja; een loper als ik moet ook dat eens gedaan hebben, opnieuw te gast bij de DWF-Runners, ditmaal in het Groningse Leek.
In November eindigde de route met nog twee bijzondere marathons. Eerst de 5-jaarlijkse lustrumloop in St. Oedenrode bij de marathon van Rooi, waar ik zelfs m'n snelste marathontijd neerzette in 2,5 jaar: 3:50! Daarna volgde nog de allereerste editie van de Ronde Venen Marathon in Abcoude: RunningRuud samen met RunningRonald enkeldiep door de prut. 

Op Vrijdag de 13e, Marathon in Leek, 13-10-2018 

Daarmee kwam een eind aan een prachtige route. Veel hoogtepunten, maar ook veel mooie tussenstations. Maar eigenlijk was het ook elke enkele training, al die bouwsteentjes tussendoor, die deze route zo bijzonder maakte, zo succesvol, zo plezierig! 

Uiteindelijk bereikte ik in 2017 in totaal 16x de finish van een marathon. Dat is een soort van jaar-PR. In 2015 liep ik 15 marathons/ultra's, in 2014 14, in 2013 en 2012 elk 13. De marathon/ultra teller staat na 2017 op 107.(zie hier voor de totale lijst)

Zoals al gezegd startte mijn route in 2017 met vertraging na een kuitblessure. De oorspronkelijke route was daarvoor eigenlijk al best wel voorspoedig gestart, geleidelijk opbouwend met toch ruim 600kms al in de 1e twee maanden, goede trainingsblokken en marathons rodom de Bosbaan in het Amsterdamse Bos en in de Bommelerwaard bij de Two Rivers Marathon.

Naast de 16 marathons verscheen ik ook nog in een aantal kortere loopjes. In de eerste helft van dit jaar waren dit de Ruitenburg Halve Marathon in Maassluis en de 14K Johan Cruyff Foundation Run. In de 2e helft van dit jaar waren dit nog kortere loopjes, waarin ik wel het echte wedstrijdelement nastreefde en dus hard hardliep. De 5km Vechtloop in Maarssen, de 6,8km bij de Pheidippidesloop en de 7km tijdloop bij de BosbaanRun. Bij deze laatste loop, toen mijn route voor 2017 al voobij was en ik even een zijweg koos voor rust, korter en vlotter, liep ik echter opnieuw een hamstringblessure op welke mijn laatste weken van december nogal in de war gooiden. De social run "Surprise Train Run" kon ik nog wel mee, maar de Linschotenloop moest ik schrappen. De blessure zal ook nog z'n invloed hebben op de route die in begin 2018 zal gaan volgen.
In totaal liep ik in 2017 ruim 3350 kms bij elkaar, en hoe vreemd het ook klinkt: dat is maar net iets meer dan ik in 2016 noteerde, maar ruim minder dan de voorafgaande jaren, en mijn streven van gemiddeld 300km/maand heb ik dus niet gerealiseerd. Het was wel het 8e jaar op rij dat ik de 3000km overtrof.


Door de blubber, Ronde Venen Marathon, 19-11-2017, foto: Bjorn Paree

RELATIVEREND:
Blessures, meestal gelukkig niet ernstig, hebben echter best wel een invloed gehad op mijn hardloop-carriere de afgelopen jaren. Dit jaar bleef ik langere tijd bespaard en heb ik een prachtig jaar beleefd, toen ik daar echt aan toe was na een aantal mindere jaren. Gelukkig mag ik mij daarbij verheugen dat mijn gezondheid al deze escapades op mijn leeftijd (57) dit mogelijk maken. Een jaar waarin bevriende leeftijdsgenoten van mij als Maurice Kohlen (medeblogger), Vincent Appelhof (clubgenoot bij AV Ron Clarke en vele malen teamgenoot bij estafettes) en Wim van Teutem (bevriend Phoenix-atleet en gedurende m'n hele carriere vaak "tegenstander" bij regionale baan- en wegwedstrijden) zijn heengegaan naar het eeuwige. Het doet je relativeren.....
De komende paar jaar zal ik soortgelijke routes blijven volgen. Zeker als dat fysiek verantwoord is, en daar ga ik vanuit. Ik geniet daar echt van en het doet me zo veel goed.

Mijn Grootste Kleine Vriendje, Freckles ❤
Kwam altijd even bij mij zitten als ik na een training even buiten rustig wilde bijkomen.
Ik mis hem, overleden met de kerst

2018!?
En waar gaat 2018 me dan brengen. Vooralsnog toch eerst naar de Sallanttrail (10 maart). In 2017 na dat slippertje dus moeten afzeggen. En de Marathon Zeeuws Vlaanderen (21-april), want die heb ik nog nooit gedaan en is volgens de vele verslagen een echte aanrader. Het vervolg is dan nog wat onzeker. De Zermatt-marathon staat hoog op mijn lijstje, maar ik orienteer me nog op andere, minder dure opties bijvoorbeeld in Engeland, want daar heb ik nog nooit gelopen en heb ik zeker mooie, aantrekkelijke alternatieve avontuurtjes al ontdekt op internet.
















Reacties (3)

Begin jaren '80 won Gerard Nijboer bij de Europese Kampioenschappen in Athene de gouden medaille op de marathon, de zilveren medaille bij de Olympische Spelen in Moskou en zette hij een Nederlands Record van 2:09:01 dat uiteindelijk 25 jaar zou blijven bestaan. 

Met zijn aansprekende prestaties inspireerde Gerard mij, en een marathon lopen dat wilde ik ook wel eens.
In 1982 maakte ik mijn debuut. Ik liep de marathon van Utrecht, maar een succes werd het niet, ondanks dat ik wel finishte.
Op mijn werk bij het toenmalige ACF Chemiefarma kende ik een ervaren hardloper, Guus van Wijk. Ik vroeg hem om adviezen, en hij hielp me in die beginfase van mijn hardloopcarriere aan de nodige adviezen.
Guus was lid van de atletiekvereniging AV Ron Clarke, een vereniging die 5 jaar eerder, door o.a. Dezelfde Guus van Wijk en door Cees Verhoef en Wim van Miltenburg,  was opgericht na een afsplitsing van Hellas, en die voornamelijk bestond uit lange afstand "weg-"lopers uit onvrede over de hoge contributiegelden terwijl zij als lange afstandlopers feitelijk nooit gebruik maakten van de atletiekbaan (Overvecht), de coaches en de materialen.
Ik werd dus ook lid van AV Ron Clarke

De naam van de atletiekvereniging is die van een bekend lange afstandsloper uit de jaren '60, de Australier Ron Clarke (klik hier voor meer info via wikipedia) . Bij de oprichting werd de keuze van de naam voor de nieuwe atletiekverniging bepaald via de dobbelsteen. De andere optie was Emil Zatoped, de bekende Tjechische Lokomotief (klik hier voor meer info via Wikipedia).
De AV Ron Clarke was een pionier op veel gebied. De eerste atletiekvereniging die de Elfstedentocht liep in estafette-verband, die diverse andere lange afstand-estafettes liep, die trimlopen organiseerde gecombineerd met clinics in Amelisweerd. Uniek in die tijd, waar ik ook als vrijwilliger bij betrokken was.
Ikzelf was meer een buitenbeentje binnen de vereniging. Nadat ik in mijn eerste jaar als lid een enorme progressie maakte op de marathon, focuste ik mij daarna eerst vooral op het korte en snelle werk en was ik een van de weinigen die wel eens een baanwedstrijd liep. Ik liep er midden jaren '80...... erg veel!

Ron Clarke Clupkampioen 1984 met de "Vredesbeker", na een sprintfinish

Zoals ik dus eigenlijk een baanspecialist was binnen de vereniging. Met die ervaring eiste ik ook het clubkampioenschap voor mij op in 1983 en 1984 bij 5000mtr-wedstrijden op de atletiekbaan Overvecht. In 1984 moest ik daarbij wel tot aan de eindstreep knokken om in 16:06 de #2 Toon van Bemmel nipt voor te blijven.


In totaal zou ik 6x aan een clubkampioenschap deelnemen. Mijn enige andere overwinning kwam, natuurlijk, weer tijdens een baanwedstrijd over 5000mtr tot stand, toen ik 2012, bij aanwezigheid van de ereleden Gerard Nijboer en Cees Verhoef, in Nieuwegein won tijdens het 35-jaar jubileumfeest. Een gelegenheid waarbij ik na afloop 's avonds bij het diner nog een voordracht gaf over mijn mijn bergloopavonturen in de TransAlpineRun en SwissAlpineRun. Ook hiermee was ik weer heel uitzonderlijk binnen de vereniging, hoewel dat natuurlijk niet zo vreemd is. 
De vereniging organiseerde de laatste jaren z'n clubkampioenschappen vaak tijdens andere wedstrijden, zoals de Maliebaanloop in Utrecht en de Sluizenloop in Nieuwegein.

Na het Clubkampioenschap 2012 met Gerad Nijboer & Cees Verhoef

Zoals al vermeld deed Ron Clarke ook veel aan estafette-loopjes. In de jaren '80 was ik bijvoorbeeld een aantal keer onderdeel van de sterk bezette 4x15km clubestafette vanaf de atletiekbaan Overvecht, en meest recentelijk ook een aantal keer bij de Pheidippidesloop vanaf de atletiekbaan Maarschalkerweerd en een keer bij de estafettemarathon vanaf de atletiekbaan Nieuwegein. Het waren steevast altijd leuke en gezellige aangelegenheden om mijn clubgenoten weer eens te ontmoeten.

Boven: Ron Clarke team Pheidippidesloop met John Boer, Els & Paul Gies, Vincent Appelhof en Carla van Lint
Onder: Ron Clarke team Clubestafette Nieuwegein met Jon Boer, Gerda Vergeer en Vincent Appelhof


De vereniging organiseerde zelf ook al die jaren wedstrijden. De 25km Polderloop in Vleuten, de 15km Haarse Brinklopen in Haarzuilens, de 10km Duurstede Road Run en de cross Amerongse Bergloop. Zowel in Wijk bij Duurstede als in Amerongen heb ik zelf ook een aantal keer deel genomen.

Vanaf 1998 tot en met 2008 was ik ook lid van het bestuur van de AV Ron Clarke als penningmeester, en vervulde daarnaast ook de ledenadministratie en het wedstrijdsecretariaat. Dat was in een tijd dat digitaal inschrijven voor wedstrijden nog niet zo gebruikelijk was en veelal dus via papieren versies via de wedstrijdsecretarissen van de betrokken verenigingen verliep. Vanuit mijn bestuursfunctie was ik in die periode ook altijd betrokken bij de organisatie van de Duurstede Road Run en de Amerongse Bergloop. Allebei evenementen die zeer gewaardeerd werden door de veelal talrijke deelnemers, maar echter niet meer bestaan als gevolg van  vergunningstoestanden, teruglopende sponsorinkomsten en het teruglopende aanbod van het aantal vrijwilligers.

Een heel ander memorabel fenomeen in de AV Ron Clarke history waren de trainingsweekenden die jaarlijks  georganiseerd werden, vaak rondom de paasweekeinden. Zo bewaar ik bewaar prachtige herinneringen aan trainingsweekenden in het Sauerland (Rhenegge), Zeeland (Nieuw Haamstede), Texel en de Eifel (Hellenthal).  


Ik mijn hardloopcarriere nam ik ook een aantal keer als AV Ron Clarke-lid deel aan Nederlandse Kampioenschappen. Mijn meest succesvolle prestatie daarbij was een 2e plaats in de B-loop bij het NK 10.000mtr op de baan in 1986 in Helmond. Ik noteerde op een bloedhete dinsdagavond een PR van 31:43. Tonnie Dirks eiste het kampioenschap voor zich op in de A-loop in 29:06, terwijl Annie van Stiphout won bij de dames in 34:55.
In 1986 nam ik deel aan de NK 25km in Winschoten en liep toen een PR van 1:26:43 en werd daarmee 25e Nederlander, 43e in totaal in het internationale deelnemersveld. Cor Lambregts werd 3e in de wedstrijd in 1:15:01 en werd Nederlands Kampioen, 19 seconden voor Gerard Nijboer die zilver won. (de Fransman Dominique Chauvelier won in 1:14:49).
Daarnaast nam ik meerdere keer deel aan het NK cross, zoals in het Amsterdamse Bos, in Nijverdal en in Gilze Rijen, hoewel crossen geen specialiteit was van mij, maar wel leuk en goed voor de afwisseling en opbouw naar het komende wedstrijdseizoen.. 

in 1987 was er het 10-jarig jubileum, gevierd met de organisatie van een jubileumloop over 10km op het "idylissche parcours rondom Kasteel Haarzuilens"

Aan alles wat leuk is komt echter ooit eens een keer een einde. Zo ook aan het bestaan van de vereniging Ron Clarke.
De leden waren in de loop van de jaren ouder geworden en minder of zelfs helemaal niet meer actief. Er was ook bewust voor gekozen om niet actief leden te werven of te verjongeren. De vereniging was geworden tot een papieren vereniging.
Afgelopen 14 november bestond de AV Ron Clarke 40 jaar. Dat jubileum hebben we op zaterdag 25 november in Amerongen nog uitgebreid gevierd, gecombineerd met een soort van reunie. Tegelijkertijd was het ook het allerlaatste feest van de vereniging; het opheffingsfeest. Geweldig leuk om diverse "oud" bekenden weer eens te ontmoeten. Zo ook Guus van Wijk, de man met wie ik dus mijn eerste jaar vooral bij Ron Clarke veel contact heb gehad. In 1984 liepen we ooit eens samen in de Koppelmarathon in Maarssenveen. Met een totaaltijd van 2:39 behaalden we toen een 5e plaats. (in diezelfde loop liep ik in 1985 met de Hellas-atleten Rini Hoogkamer, Co van Ekeris en Bert van Vlaanderen zelfs een parcoursrecord van 2:16 in de 4x10,5km estafette).


Zoals gezegd: De AV Ron Clarke houdt per 1 januari 2018 op met bestaan. Nog 2x zal ik in deze december maand als Ron Clarke lid een wedstrijd lopen.

In totaal heb ik dan vanaf 1982 aan meer dan 600 loop-evenementen deel genomen, inclusief dus inmiddels 107 marathons. 
Vanaf 1 januari 2018 start er een nieuw "tijdperk" in mijn hardloopcarriere. In januari zal ik zelfs al 3x een wedstrijd lopen voor mijn nieuwe vereniging: de avVN, Veteranen Nederland.
Verder zal er eigenlijk niks veranderen, geen georganiseerde baantrainingen, geen accommodatie, geen trainers. Al ruim 35 jaar doe ik het "My Way", zoek ik mijn eigen weg ben ik mijn eigen trainer, mijn eigen coach, mijn eigen manager; best wel een heel tijdje; mooie avonturen, mislukte experimenten, hoogtepunten en dieptepunten, successen en teleurstellingen als gevolg. Nu op alles terugkijkend met glimlach op al die ervaringen.
Ook in het vervolg zal ik het "My Way" blijven doen.  That's me, ook al wordt het blauw/rood van Ron Clarke het wit/blauw van avVN.

Mijn allereerste lidmaatschapskaart uit 1982

 
My Way
And now, the end is near
And so I face the final curtain
My friend, I'll say it clear
I'll state my case, of which I'm certain
I've lived a life that's full
I've traveled each and every highway
But more, much more than this
I did it my way

Regrets, I've had a few
But then again, too few to mention
I did what I had to do
And saw it through without exemption
I planned each charted course
Each careful step along the byway
And more, much more than this
I did it my way
Yes, there were times, I'm sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall
And did it my way
I've loved, I've laughed and cried
I've had my fill my share of losing
And now,

 



















Reacties (2)

Met o.a. foto's van Bjorn Paree , Ellen Quak en Ronald Velten

Toen Frans Woerden (finisher van ruim meer dan 200 marathons) ergens vorig jaar bekend maakte eenmalig een marathon te gaan organiseren in zijn trainingsgebied in de Ronde Venen heb ik die datum gelijk gereserveerd. Een maal had ik tijdens een lange duurloop (43km) van Amsterdam via Nes a/d Amstel en Vinkeveen naar Utrecht dit gebied enigszins doorkruisd, was daarbij verrast door de mooie omgeving en dit was een ideale gelegenheid om dit gebied eens nader te bekijken.
En, ondanks dat de planning van Ronde Venen Marathon enigszins buiten mijn seizoen viel en ik eigenlijk al klaar was in 2017 met het lange lopen en al in een herfstslaapje vertoefde, wilde ik toch deze gelegenheid niet missen.
En, om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Het werd een geweldig mooi avontuur! 

De Ronde Venen Marathon kende z'n start en finish-locatie in het plaatsje Abcoude. Richard Maquelin noemde het daarom al een "halve thuiswedstrijd" voor mij. Wat reisafstand klopt dat inderdaad wel enigszins (Abcoude ligt op slechts pakweg 20km afstand), maar zoals gezegd was de route voor mij totaal onbekend. Het betekende wel dat ik op deze herfstachtige zondagaochtend niet op een (voor mij) "onmenselijk vroeg" tijdstip hoefde op te staan en aan een "stressvolle" reis per OV hoefde te beginnen.
Startnummer ophalen was in het cafe "The Green Duck" in centrum Abcoude, de start en finish in de naastgelegen Brugstraat en de kleedruimte in de Sporthal op 3 minuten loopafstand.
In de Sporthal eerst de ontmoeting met m'n oude blogvriend "Running-"Ronald Meijer. Hij loopt sinds hij opnieuw vader geworden is niet zo vaak meer (2x per week) en was voor deze marathon al tevreden met een eindtijd van rond de 4:00 uur. Juist, precies het schema dat ik tegenwoordig hanteer. Soms finish ik eronder, soms finish ik er boven. Zoals al hierboven gemeld waande ik mij eigenlijk in een herfstslaapje en had totaal geen intenties om sneller te gaan dan het gevoel me toe liet en dus hadden we een stilzwijgende afspraak om samen te lopen, zoals vrienden dat samen aanvoelen.
Even later ontwaarde ik ook Rifka in de Sporthal. Rifka had ik twee jaar geleden leren kennen tijdens de (tot op heden eenmalige) Stichtse Vecht Marathon in Maarssen (wat voor mij meer een thuiswedstrijd betrof). Rifka was ziek geweest en onvoldoende getraind en zou nu van start gaan voor pakweg een km of 15 en daarna terug wandelen (Rifka is een echte ervaren wandelaarster).
Na nog wat gebabbel met deze en gene in de Sporthal, was het daarna toch naar buiten naar de start.

Ondanks de regen en dreigende luchten eerder deze morgen, waren de omstandigheden bij de start niet verkeerd, het was droog en dat zou het ook blijven volgens diverse berichten, en een graadje of 6-7. Het waaide wel flink en het was frisjes, niet direct mijn weer, maar oke, het is ook november en mopperen deed ik niet, hoewel ik een paar keer het idee had dat mijn petje van m'n kop af zou waaien (kl*te-wind......). Eigenlijk bleef het weer de gehele marathon wel oke, op een kortstondig regenbuitje, inclusief hagel na na pakweg 3 uur lopen. Het leverde overigens wel mooie plaatjes op met de regenboog in de weidse polders. Het betekende ook mijn 2e openvolgende marathon met een hagelbui op m'n kop. Best wel bijzonder!

De gemeente Ronde Venen bestaat uit 8 dorpskernen. De route van de marathon verbond al deze 8 dorpskernen met elkaar via rustige weggetjes, langs kronkelige riviertjes, over een voormalige spoorbaan, over bruggetjes en zelfs door een koeientunnel, door weilanden en door een natuurgebied.
Om 10:00 uur dus de start. Vanuit Abcoude was de eerste dorpskern die we aandeden Baambruggen na 4km. Vervolgens om de Vinkeveense Plassen heen en daarna een km of 5 over de voormalige spoorbaan Nieuwersluis-Uithoorn (onderdeel van de Haarlemmermerspoorbaan). De spoorlijn is inmiddels geheel afgebroken, maar is nog als wandel- (of vandaag dus als hardloop-)pad in gebruik. Het pad is niet verhard, maar wel goed beloopbaar ondanks de kiezelstenen die zijn achtergebleven en bij de spoorbaan dienst deden voor de stabiliteit van het spoor. Modderig was het hier en daar wel en lagen er nog wel plassen van de overvloedige regenval in de voorgaande periode. De laatste tiental meter nabij Vinkeveen lagen ook de bielzen er nog, en was het net een stukje steeple-chase.

Het eerste uur van de marathon liepen Ronald en ik ook nog in gezelschap van Leo Boekestijn en de kms vlogen voorspoedig voorbij in een tempo dat rond de 4:00 uur lag. Prima dus met vooral tegenwind hier.
We liepen door Vinkeveen (dorpskern #3) heen, langs het voormalige stationsgebouw, en verder naar Wilnis (dorpskern #4). Hier, na 15km, hielden zowel Ronald als ik, even een plaspauze, en vervolgden verder naar dorpskern #5: Mijdrecht. Ronald had hier met een collega afgesproken om te supporteren, en de beste man deelde marsjes uit. Heerlijk! Vanuit Mijdrecht was het verder langs het "half-marathon-punt" (2:01) naar dorpskern #6: De Hoef. Onderweg nog even de aanmoedigen van Jan Vergeer, net op een moment dat ik wel even genoeg had van die kl*te-wind.....

Vanaf De Hoef verder langs het prachtige, kronkelige riviertje De Kromme Mijdrecht tot dorpskern #7 Amstelhoek na zo'n 28km, inmiddels met minder last van de wind en zomaar (?) kreeg ik er ook iets meer tempo in en kropen we langzaamaan weer terug naar een schema dat ons weer binnen de 4:00 uur zou brengen. Bij Ronald ging echter opspelen dat hij onvoldoende trainingskilometers in de benen had en dat het tempo voor hem nu te hoog lag. We deden het daarna dus weer iets rustiger aan, hoewel dat eigenlijk ook niet anders kon, toen we door een paar stukken modderig weiland moesten, verbonden door de Koeientunnel onder de N201 en door een vele  meterslange enkeldiepe plas met zeiknatte voeten naar de Tienboerenweg en na een 2e plaspauze voor Ronald, verder door naar dorpskern #7 Waverveen.

Daar moesten door het Natuurgebied Botshol heen over een natuurpad. Nouja "pad"...., 3km modderbad was het met uitzondering van een klein stukje dat over planken liep en over bruggetjes. Lopen hier werd op zich al een avontuur, hardlopen was nauwelijks mogelijk. Zeker voor mij niet met mijn (profielloze) Nike Lunarglides aan mijn voeten. Ja, de Lunarglides deden hun naam wel eer aan: glijden en glibberen was het.... De 38e km deden we 9:58 over....... Vooral voorzichtig en geen risico's. Het schijnt dat sinds zondag de Botshol dan ook wordt omgedoopt tot de Botshel....
Mooi plekje ook voor Bjorn om te fotograferen, zoals hij dat eerder ook al deed op die voormalige spoorbaan. 
Uitindelijk bereikten we toch het einde van dit modderballet, moesten we nog een bruggetje, langs Jan Vergeer die naar hier was opgeschoven (erg leuk je hier weer te zien Jan, bedankt!), over en vervolgens over de dijk langs het riviertje de Winkel terug naar Abcoude. Ronald kreeg plots nog last van een kuitspier en moest even wandelen. Ook ik voelde mijn hamstring lichtjes protesteren. Dat glibberen en glijden in de modder was hier mogelijk toch wel de oorzaak van, en langzaam en voorzichtig aan hobbelden we de laatste kms naar de finish uit. Uiteindelijk was duo 4xR (RunningRonald & RunningRuud) daar na ruim 4:15 uur.
Het was wreed en plesant!
We namen medaille en plant in ontvangst, kleden ons om in de sporthal en genoten nog even na in de tent buiten de "Green Duck" van een gratis beker snert. Tot mijn grote verbazing kwam even later ook Rifka nog voorbij schuifelen. De bikkel had gewoon de marathon helemaal uitgelopen!

Over de organisatie van deze Ronde Venen Marathon: Niks dan lof! Een prachtig evenement hebben de broers Woerden cc neergezet. Een prachtige route, prima afgezet. Verkeersregelaars en vrijwilligers deden hun taak uitstekend. Verzorgingsposten waren prima geregeld. Start/finish locatie, startnummeruitgave, kleedruimte alles dichtbij elkaar. En na de finish verwend worden met een plantje en een beker snert, naast de medaille, dat det ook goed. Een marathon georganiseerd door ervaren marathonlopers, die weten wat een loper waardeert!
Hulde!!!!
En nu eens kijken of na alle lovende kritieken de organisate er nog onder uit kan komen volgend jaar een 2e ditie te organiseren.....

Voor mij: ik ben nu in 2017 echt even klaar met het lange hardlopen.
In totaal heb ik dit jaar nu 16 marathons gelopen. Een persoonlijk jaartotaal
(in 2015 liep ik er 15, in 2014 waren dat er 14 en in 2012 en 2013 elk 13)
Het is mooi geweest voor 2017. Tijd voor het herfstslaapje en vor even de kortere, snellere afstanden....












Reacties (3)

De SV Fortuna in het Noord Brabantse plaatsje St. Oedenrode organieerde 10 jaar geleden in het kader van het 40-jarig bestaan de 1e Marathon van Rooi. Dat bleek een succes. En sindsdien wordt de Marathon van Rooi bij elk jubileum georganiseert. Dit keer dus de 3e editie. Dat het een succes was, mocht ik zelf ervaren bij de 2e editie, 5 jaar geleden. (LEES HIER). Een "No-Brainer" dus voor mij om ook voor deze editie weer eens tot onder de grote rivieren af te zakken. En, om maar direct te vermelden: Ook deze keer was het weer uiterst plesant: Een prachtige route grotendeels door natuurlijke omgeving verdeeld over twee verschillende rondes en goed georganiseerd.
Daar waar deze dag 1000 Nederlanders van start gingen in de New York City Marathon en nog eens zo'n 400 in de Berenloop Marathon op Terschelling trokken er toch nog ook ruim 100 marathon-lopers naar St. Oedenrode. Daaronder diverse lopers die hier ook de 2e editie (en 1e editie) al deelnamen, en die nog meer marathons (en/of ultra's) dan ik op hun erelijst hebben staan. Ja, een plezierig soort van reunie dus......  

In de kleedkamer voorafgaande aan de start juist op deze dag van de New York City Marathon, raakte ik aan de praat met iemand die ik nog niet kende; Hennie Valks. En wat bleek; hij liep net als ik in 1983 die gedenkwaardige editie van de New York City Marathon waarbij ik mijn PR vestigde.... Hoe verzin je zoiets toevalligs.....
Tevens natuurlijk voor de start nog even babbelen met de diverse bekenden en in de beginfase even kort samen gelopen met Wim, die ik al langere tijd meer had gezien, en bij de drankpost op 5km sneller weg was en ik daarna alleen nog maar verder weg heb zien lopen; hij had er vandaag blijkbaar goed zin in na z'n diverse recentelijke haasklussen, getuige z'n mooie eindresultaat.

Foto: Jos/Jannet Lange 

Enfin om 11:00 uur de start net buiten de ingang van het Sportpark. Het was frisjes, maar de lucht was blauw en het herfstzonnetje scheen volop en dus had ik besloten te lopen in korte broek en t-shirt. We (ik) ben toch geen watje.... Na een uurtje lopen betrok de lucht echter en even later kregen we een eerste regenbui te verwerken. Het duurde misschien een kwartiertje en stelde nog niet zo veel voor. Dat was zo'n 1,5 uur later wel anders toen er een tweede bui naar beneden kwam, niet langer deze keer, maar wel een heel stuk heftiger, met zelfs hagel en dat precies op een stuk route in open land met tegenwind, na ruim 30km. Brrr, dat was koud en had ook wel invloed op m'n spierkracht zo leek het en haalde mij toch ook wel enigszins uit m'n ritme.
En ik zat juist zo lekker in m'n ritme. Na een enigszins behoudende start, en een plaspauze na een km-tje of 8, ging ik mij steeds meer realiseren dat ik wel eens een persoonlijk jaarrecord zou kunnen lopen, en dus zelfs m'n snelste tijd in 2,5 jaar sinds m'n 3:38 in Düsseldorf in april 2015. Na al die strubbelingen in het vorige jaar zou dat wel een fijne opsteker zijn natuurlijk, voor wat het ook waard is. Dan moest ik wel voor 3:54:44 finishen, wat nu mijn snelste jaartijd is uit de Two Rivers Marathon, gelopen in februari.
Het iets hogere tempo dat ik tussen de beide regenbuien had gelopen, kon ik na die koude hagelbui niet vasthouden, maar problemen kende ik geen moment. Ik kon dan ook gestaag doorlopen en stevende af op een tijd van rond de 3:50. De versnelling om daaronder te duiken zat er niet echt in. Evenmin een sprintje in de laatste km zoals ik dat 5 jaar geleden deed om toen onder de 3:40 te duiken, was nu weinig zinvol. Uiteindelijk finishte ik nu na 3:50:40.

De Marathon van Rooi bestaat uit 2 verschillende rondes. De eerste ronde loopt westelijk van St. Oedenrode en na zo'n 20km kom je terug bij de start/finish om te vervolgen met een 2e ronde ten oosten vanhet plaatsje. De route loopt vooral door buitengebied, weilanden, bossen en natuurgebieden; door dorpjes als Boskant, Olland en Nijnsel en diverse keren over het slingerende riviertje de Dommel. Het parcours was grotendeels verhard, maar bestond ook uit langere gedeeltes zandpaden door het bos. Overigens liep ik daar juist het lekkerste op....., zodanig dat ik er zelfs ook voor koos om bij de asfaltweggetjes in de polder daar waar mogelijk op het onverharde gedeelte naast het asfalt te lopen; ondanks de nattigheid en de plassen (of is het juist dankzij.....). En, ja dat waren nog best hele stukken. En ja, ik had best veel plezier in dat gehobbel; ik voelde me helemaal in mijn element.

Overigens liep ik ook een heel evenwichtige marathon.
Doorkomst na 11km: 1:01:00 (inclusief paspauze, gem: 5:33/km)
Doorkomst na 22km: 2:00:55 (11-22km in 0:59:55, gem: 5:26,8/km)
Doorkomst na 33km: 3:00:57 (22-33km in 1:00:02, gem: 5:27,4/km)
Finish: 3:50:40 (33-42,2km in 0:49:43, gem. 5:24/km)
Het zal duidelijk zijn: Ik ben tevreden met het resultaat, met de manier van lopen. Het was mooi onderweg en ik heb me best vermaakt.
De Marathon van Rooi was opnieuw uiterst plesant!!!







Reacties (2)

De Pheidippidesloop is leuk.
Zo leuk, dat ik de datum graag gereserveerd houd in mijn agenda. En dat is bijzonder, omdat het een korte afstand is die gelopen moet worden.
Nou ja, het betreft wel de marathon-afstand, maar die loop je dan in estafetteverband in een team van 7 lopers; 5 daarvan lopen de "lange" afstand van 6,8km en 2 daarvan de "korte" afstand van 4,1km. Elk team moet bestaan uit minimaal 2 vrouwen.
Reeds 4x eerder was ik in recente jaren van de partij. 2x als lid van mijn eigen vereniging Ron Clarke, 1x als sololoper toen dat nog mogelijk was en vorig jaar als gastloper in een team van Peter Witteman Loopclinics. Ook dit jaar mocht ik weer als gastloper deelnemen met Peter Witteman Loopclinics, in het derde team.
Maar hoe past iemand als ik nou zo'n evenement in z'n programma? Van lang&langzaam naar kortermaarvlotter....
De periode na m'n "DeutschlandWoche" werd dus een combinatie van 2 programma's door elkaar heen. En de week voorafgaande aan de Pheidippidesloop was daarbij wel de climax. Op maandag, slechts 9 dagen na m'n laatste marathon in Leek, nog een lange duurloop van 3 uur omdat ik toch ook nog 2 marathons op het programma heb staan in november, daarna op dinsdag en woensdag geleidelijk maar gestaag tempo opbouwen tot op donderdag een 5km testloop om in intervalvorm topsnelheid in de benen te genereren. Don't try this yourself!

Op zaterdag dus de Pheidippidesloop. Ik stond gepland als tweede loper in het 3e team over de lange afstand van 6,8km. En ik wilde voluit. Mijn parcoursrecord van vorig jaar (30:52) verbeteren en misschien zelfs binnen het half uur finishen.
De start werd een kwartiertje uitgesteld tot 12:15 uur. Dat was tevens het signaal voor mij om aan m'n warming-up te beginnen. Ja, dat is toch een serieuze aangelegenheid als je volle bak wil over een korte afstand.
Martin was de startloper van mijn team en ik dus de 2e loper. Na bijna 35 minuten was Martin weer terug op de Atletiekbaan Maarschalkerweerd van zijn 6,8km, en gaf hij het estafettelint over aan mij en kon ik van start. Het parcours ken ik natuurlijk wel dromen, maar toch blijft het een prachtronde door Amelisweerd, langs de Krommerijn en door Rhijnauwen en na ruim 6km nog even de trap op naar de brug over de Krommerijn terug naar de Atletiekbaan naar de finish. Het is geen snel parcours, met die trap en over de paden door het bos en langs de Krommerijn, ondanks dat deze best goed beloopbaar waren met slechts hier en daar een enkel modderig metertje. Ik was in staat om mijn tempo constant maximaal te houden, tot aan de 6e km, waar we met best fikse tegenwind te maken kregen en daarna dus die trap. Ik realiseerde me daar ook dat het best wel lastig zou worden om binnen het half uur te finishen en dat berekende ik ook bij terugkomst op de Atletiekbaan. En ondanks nog een uiterste inspanning bleek dat ook zo uit te komen: 30:04 was mijn officiële eindtijd, waarmee ik het estafettelint mocht overgeven aan Inge, die als 3e loper de korte ronde van 4,1km ging afleggen.

Uiteindelijk finishte mijn team als 31e van de 66 deelnemende teams in 3:23. De andere twee teams van PWLC eindigden als 11e in 2:57 en 22e in 3:17.
Het was weer een heel plezierig dagje met allemaal fijne lopers, en daarnaast ook altijd een fijn weerzien met vele andere bekenden.
En een persoonlijke prestatie waar ik best tevreden mee ben; een persoonlijk parcoursrecord ondanks het net missen van de 30-minuten barrière.
En nu.... Volgende week toch weer een marathon en twee weken later nog een. Dat zijn wel de laatste 2 voor mij dit jaar. En in tussentijd blijf ik mij tot aan de kerst focussen op kortermaarvlotter.

Ruud Verhoef, Pheidippidesloop History
jaar team etappe afstand tijd
2012 Ron Clarke 2e 6,8 00:33:33
5e 4,1 00:17:14
2013 Ron Clarke 1e 6,8 00:39:25
2014 Ruud Verhoef alle 42,2 03:41:30
2016 PWLC2 6e 6,8 00:30:58
2017 PWLC3 2e 6,8 00:30:04

 

 











Reacties (1)

Een marathon lopen op vrijdag?
Op vrijdag de 13e?
Dat had ik nog nooit gedaan.
Veel mogelijkheden daartoe bestaan ook niet, maar bij de Drents Friese Wolt Runners maken ze dit wel mogelijk. En dus reisde ik vrijdag de 13e af naar het Hoge Noorden. Plaats van Delict: Leek, en in het bijzonder Landgoed Nienoord.
Goed, je moet er vroeg voor je bed uit, 3 uur heen en 3 uur terug reizen met trein en bus voor over hebben, maar je moet alles toch eens gedaan hebben, toch.... 

Ook bijzonder; het contrast met mijn laatste marathon: 40.000 deelnemers in de wereldstad Berlijn, 10 deelnemers in het landelijke Leek, dat blijkbaar in de provincie Groningen ligt, en niet zoals ik veronderstelde Friesland. Geen massa's publiek langs de route, wel vriendelijke wandelaars die je wel allemaal vriendelijk groeten als je langsloopt. 


Om 11:00 uur was de start. Ronald had z'n auto in de hoek van de parkeerplaats van Landgoed Nienoord geparkeerd en de verzorgingspost daar ingericht. Startnummers doet men niet aan. Je bent wie je bent, en je bent geen nummer. Ach, iedereen kent iedereen hier en de sfeer is gemoedelijk. Je krijgt wel ieder een eigen beker, dat wel met een nummer. Die kan je zelf vullen elke keer als je langs de verzorgingspost komt met wat je wenst; water,cola,sportdrank. Het is zelfbediening.


Sjoerd had het rondje, 5,1km, weer uitgezet; met krijt een paar pijlen op de weg, en in het bos een paar bordjes met pijlen op de bomen. Simpel, zelfs ik kon de route vinden. Alleen het beginrondje (1,4km) met smalle slingerpaadjes in het bos moest Sjoerd even als voorloper fungeren.
De ronde zelf, die dus 8x moest worden afgelegd, was best wel afwisselend. De eerste helft door het landgoed Nienoord over bos en zandpaden, daarna via een meer landelijke omgeving over verharde paden en wegen richting Midwolde, en uiteindelijk langs het kanaal Leekster Hoofddiep en het haventje van Leek weer terug.

Mijn opzet was uiteraard weer relaxed te lopen op een schema dat me weer binnen de 4 uur moest brengen. Een klein beetje m'n standaard, en als het lekker liep misschien doortrekken naar m'n snelste jaartijd. Dat lukte me niet, eigenlijk vanaf het begin al niet. Waarom niet, ik heb er geen idee van.
Ik kan natuurlijk als excuus aanvoeren dat ik niet op m'n normale hardloopschoenen liep.
Die had ik namelijk vergeten mee te nemen, constateerde ik pas toen ik al in de trein zat. Het was ook best vroeg nog hé....  Maar daar lag het echt niet aan. Ik liep nu op m'n oude versleten Reebok trailschoenen, waarmee ik in 2012 de Sertig Pass in de 78km Swiss Alpine Marathon overwon, en die ik nog steeds graag aantrek omdat ze zo lekker zitten, maar niet meer om op hard te lopen. Nu had ik dus geen keuze, ik moest er wel op lopen. Al in de eerste ronde voelde ik dat de combinatie schoen-sok nu niet zo ideaal was, en voelde ik al blaarvorming opkomen. Na de 2e ronde, na ruim een uur lopen, besloot ik dan ook dat ik m'n (linker) sok maar moest uit trekken en sokloos door te gaan. Dat gaf wel verlichting en hoewel ik uiteindelijk na de finish onder beide voeten een flinke blaar ontdekte, had ik daar verder tijdens het lopen dus niet echt last van. Geen excuus dus hier.

Of was het het weer? Het begon zo zonnig, en eigenlijk best wel lekker warm. Maar gedurende het lopen betrok de lucht steeds verder en verdween de zon uiteindelijk helemaal, terwijl de wind steeds meer aantrok en het dus steeds minder aangenaam aanvoelde. En eigenlijk had ik me dat juist precies andersom voorgesteld. Maar, hé, geen excuus hier.
Waarom ik dan uiteindelijk pas na 4:07:02 finishte, overigens wel als 2e? Geen idee, het is zoals het is, of was het omdat het Vrijdag de 13e was? Maar pech heb ik niet gehad. En dus staat Vrijdag de 13e nu wel ook op m'n erelijst.










Reacties (2)

De BMW-Berlin Marathon.
Na de Eins und Einzige Supertolle Schlager und Blumenlauf vorige week in Roelofsarendsveen was dit dus de tweede helft van mijn dubbeldekker, de zelfbenoemde "DeutschlandWoche".
Zoals inmiddels al enige jaren traditie maak ik van een grote buitenlandse stadsmarathon een lang weekend uitstapje samen met m'n vrouw, en dit keer reisden we op vrijdag per trein naar de Duitse Hoofdstad. Dat verliep allemaal volgens schema, en na intrek in ons hotel in de wijk Charlottenburg, hebben we 's avonds "Die Eisbären gesehen": IJshockey op het hoogste nivo in Duitsland met de Berlin Eisbären tegen de Kölner Haie in de BMW-Arena. Een mooie wedstrijd, gewonnen door de Eisbären met 3-2.
Op zaterdagochtend gingen we na het ontbijt direct naar de Marathon-Expo 'Berlin-Vital" om mijn startpakket en startnummer op te halen om zo de allergrootste drukte van de middag voor te zijn. Dat was inderdaad zo, maar ook tijdens deze ochtenduren was het al behoorlijk druk. Bij vertrek was de file voor de Expo echter al zeker 2x zo lang.... Er werden dan ook een record aantal deelnemers verwacht: 44,000....


Na de Expo nog even als toerist, tenslotte ben ik niet alleen maar als loper naar Berlijn gereisd, wat tijd rondgehangen bij wellicht de bekendste plek in Berlijn, "Checkpoint Charlie" en waar eens de muur stond op de plaats van de meest beruchte grensovergang tussen West en Oost Berlijn op de Friedrichstraße. Het blijft een indrukwekkend stukje wereldgeschiedenis.
's Avonds de traditionele pasta-maaltijd gebruikt bij de Italiaan tegenover ons hotel, alle noodzakelijke voorbereidingen getroffen voor de marathon zondagochtend en vroeg te bedde gegaan.
Zondagochtend was het vroeg dag, zeker voor mijn begrippen in elk geval. De wekker stond op 7:00 uur, ontbijt in het hotel was om 7:30 uur en om 8:00 uur vertrok ik uit het hotel naar de start met de metro. Beetje mistig was het en het had 's nachts blijkbaar flink geregend want de straat was zeiknat met flinke plassen ook.
Vanaf Hauptbahnhof te voet verder naar het startgebied in het grootse stadspark Tiergarten. Dat startgebied was nogal omvangrijk, en na eerst een kwartier in de rij voor de dixies, moest ik nog een flinke afstand (lang genoeg voor nog een plasje, maar nu bij een boom) afleggen alvorens ik bij mijn startvak (F) aankwam. De First Wave, met daarbij natuurlijk alle favorieten, ging toen net al van start.
Twintig minuten na de start van de First Wave, klonk het startsignaal voor de Tweede Wave. Mijn oude versleten warmhoudshirt smeet ik toch een beetje weemoedig aan de kant van de weg, maar toch duurde het nog ruim 2 minuten voordat ook ik in beweging kon komen. Blijft voor mij als geboren wedstrijd-atleet toch een vreemd gevoel pas te mogen starten als de koplopers al dik 7km onderweg zijn. Tsja, die achterstand heb ik natuurlijk niet goed kunnen maken...
Uiteraard had ik die illusie ook helemaal niet. Ik wilde gewoon lekker mijn 42km lopen en genieten van deze marathon en als het erin zat binnen de gebruikelijke richttijd van 4 uur finishen.
Ondanks de grote menigte was het toch best goed lopen op die eerste paar kms over de kaarsrechte brede weg "Straße des 17. Juni" in dat stadspark "Tiergarten" met halverwege midden in een rotonde het monument de "Siegessäule".
Hoewel het tot aan de start droog was, begon het nu toch te miezeren en ook heel eventjes echt te regenen. Dit maakte het nogal bedrukkend en daarmee de loopomstandigheden er niet gunstiger op.
Ik had weer eens geen horloge om, en had vanwege de regen m'n mobiel maar opgeborgen in een zakje van mijn racevest en had dus ook geen flauw idee van m'n tempo, liep gewoon op gevoel. De tussentijd na 5km deed mij vermoeden dat m'n tempo toch te laag lag om binnen de 4 uur te kunnen finishen. De klok gaf namelijk al ruim 51 minuten aan..... Dat was uiteraard de tijd dat de First Wave onderweg was en uitgaande van een start 20 minuten later en een startvertraging van ongeveer 2 minuten (wist echt niet precies hoeveel) rekende ik mijzelf voor dat ik dus 29 minuten onderweg was voor 5km. Oei, dat betekende dat het een zware tocht zou kunnen worden. En daar kwam even later, na zo'n 8km bij een parkje, toch ook nog weer een plaspauze bij... En weer even later kwam de eerste pacer van 4:00 mij voorbij, terwijl die toch echt een heel stuk achter mij gestart was. Bij de tussentijd op 10km rekende ik mij een tijd voor van om-en-nabij 58 minuten... (schema pakweg 4:05).
Dus hoogste tijd om een tandje bij te schakelen, ondanks dat ik mij daar aanvankelijk niet helemaal comfortabel bij voelde, ging dat geleidelijk aan toch wel steeds makkelijker.
En zo vervolgde ik mijn race, af-en-toe medelopers vervloekend als die weer eens zigzaggend voor mijn voeten langs van de ene kant van de weg naar de andere kant vlogen, zelf geduldig wachtend tot er vanzelf ruimte ontstond als het voor mij weer eens te langzaam ging. Zoals al vermeld liep ik met mijn racevest aan, nogal uitzonderlijk voor mij in een stadsmarathon. Hiermee was ik echter wel zelfvoorzienend en kon ik de gigantische drukte bij de drankpost ontlopen, hoewel "het bekertjes stampen en schoppen" wel onoverkomelijk was. Pfft, wat een gedrang was het bij die verzorgingsposten en wat was ik blij met de keuze voor mijn racevest.
En zo liep ik geleidelijk de achterstand op mijn 4:00-schema in en rekende ik mij na 30km voor dat ik die achterstand zo goed als weg gewerkt had.
De route vond ik de eerste helft op zich niet echt bijzonder, of het moet die eerste paar km geweest zijn. De tweede helft was in elk geval wel interessanter met passages door de wijken Kreuzberg, Schöneberg en Wilmersdorf met grote getalen publiek, voordat we na 33km op de bekende Kurfürstendamm uitkwamen. Daarna werd de route wel interessanter en met de gedachte dat de finish steeds dichterbij komt wordt natuurlijk iedere marathon dan spannender.
Via de Potzdamer Straße, de Potzdamer Platz en de Leipziger Straße kwamen we terug in het toeristische centrum met de Gendarmenmarkt na 40km als mooiste passage langs Deutscher Dom, Konzerthaus en Französischer Dom, hoewel ik mij dat pas de volgende dag beter besefte bij het toeristische rondje Berlijn....
Het hoogtepunt van de Berlijn Marathon is toch echt de laatste km als je de "Under den Linden" opdraait en naar de Brandenburg Tor afstevent en er onder door nog de laatste paar honderd meter afraffeld naar de finish op de Straße des 17. Juni, waar ik 3:58:37 (nettowinst) eerder die dag was gestart.
Na een finishvak-selfie in de menigte door naar de blingbling uitreiking en daarna m'n weg verder zoekend naar de Erdinger en de uitgang om m'n vrouw Josie op het Hauptbahnhof weer te treffen.


Voor de 2e week op rij heb ik dus een marathon binnen 4:00 uur gelopen. Daar ben ik wel tevreden over, ondanks dat het vandaag op het snelle asfalt van Berlijn beduidend minder soepeltjes liep dan vorig week in het veel lastiger parcours van Roelofsarendsveen.
In vergelijking met 2016, toen ik hele jaar slechts 1x (krap) binnen de 4:00 liep, is dit dus opnieuw een teken dat het in 2017 veel beter loopt en met inmiddels dus al 5 finishes binnen de 4:00 uur is dat wel duidelijk ook.

De marathon van Berlijn heb ik nu ook op m'n marathonlijst bij geschreven. Het was leuk om te doen, prima georganiseerd, maar echt bijzonder vond ik de route nou ook weer niet, hoewel zo'n finish natuurlijk wel een echt hoogtepunt is en het enthousiaste publiek en de vele muzikale bandjes onderweg nog veel vergoedden. Maar de menigte deelnemers; nee dat hoeft voor mij echt niet meer. Maar toch wil ik Londen nog wel eens doen, een keer meemaken...., volgende maand zal ik wel vernemen dat ik weer uitgeloot zal zijn voor 2018.

Samen met Josie heb ik overigens aansluitend nog een paar daagjes Berlijn ontdekt en ervaren. Het was een mooi uitstapje zo.

























Reacties (2)

RunningRuud


Marathon #100: 
Zondag 9 juli 2017
Amsterdam, Westerpark
BokemeiRun

LOOP-AGENDA:

*: reeds ingeschreven
*: voorlopige planning
!: optioneel 

2018: PLANNING

!: Din 28-08-2018: Maarssen, Vechtloop 5km
!: Zat 01-09-2018: 18:00 uur: Bunniks Mooiste
*: 15-09-2018: Roelofarendsveen, One and Only Marathon
*: 21-09-2018, 17:30 : Groningen, Martini Marathon (baan)
!: 14-10-2018: Soest,
Pijnenburg Bosmarathon
!: 14-10-2018: Amsterdam, Sloterplasloop
*: 27-10-2018: Eastbourne: Beachy Head Marathon (+/-1318 hmtr)
*: zon 04-11-2018: Kijkduin: Parnassia laan van Meerdervoorloop 10km
!: zon: 25-11-2018: Geldrop, 'tisvoorniks marathon 
!: zon 16-12-2018: Spijkeniss: Sparkmarathon

2019: PLANNING:

10-02-2019: Zaltbommel: Two Rivers Marathon
zon 07-04-2019: Texel, De Zestig van Texel
Ballot: 28-04-2019: London Marathon
xx-05-2019: Visee: Maasmarathon
juli 2019: Davos, Swiss Alpine Marathon... 10 years later..
aug 2019: Gondo Marathon 2x42km.
sept 2019: Nieuwpoort-Ieper: In Flanders Fiels Marathon

WISH / TO DO LIST

april: Ierland, Connemarathon (ultra)
juni: Grainau Zugspitz Ultratrail  62km (+2923mtr/-3285mtr)
juni: Liechtenstein: LGT Alpin Marathon
juni: Brixen: Dolomiten Marathon (+1870mtr, -720mtr)

juli: Grindelwald, Eiger Ultratrail 51km, +3100mtr
juli: Kaprun Grossglockner trail 50km  
augustus:
Kainach Bergmarathon
september: Interlaken: Jungfrau Marathon (+1829mtr)
september: Solingen: Wupperberge-marathon (+1219mtr)
Old Mutual Two Oceans Marathon
nov: Nice-Cannes: Marathon des Alpes Maritimes

RunningRuud

2018 Hardloopbelevenissen, resultaten

Zat 14-07-2018: Ischgl-Galtur: Silvrettarun 3000 42km (+1840mtr, -1584mtr) 7:04:22
Woe 13-06-2018: Utrecht, Overvecht, ZomerAvondCup-#4 10km DNS (hamstring)

Zon 10-06-2018: Amersfoort Marathon DNF (25km-2:27; hamstring)
Woe 30-05-2018: Utrecht, Overvecht, ZomerAvondCup-#3 10km-0:44:52
Din 15-05-2018: Utrecht, Maarschalkerweerd, ZomerAvondCup-#2 10km-0:40:40
zat 21-04-2018: Hulst-Terneuzen, Marathon Zeeuws Vlaanderen 4:26:20
zon 08-04-2018: Rotterdam, Marathon 4:09:10
zon 28-01-2018: Den Haag, Puinduinrun 9,4km-1:01:49

2017 Hardloopbelevenissen, resultaten

zon 10-december: Amstelveen, Bosbaanrun 7km-tijdloop 0:33:49
zon 19-november: Abcoude: Ronde Venenmarathon 4:15:37

zon 5-november: St. Oedenrode: 3e Marathon van Rooi
 3:50:40
zat 28-oktober: Utrecht-
Pheidippidesloop 6,8km-0:30:04

vrij 13-oktober: Leek; Friday the 13th Marathon 4:07:02

"Deutschland Woche":
zon 24-september: 44e BMW Berlin marathon 3:58:37
zat 16-sept: Roelofarendsveen, One and Only Marathon Eins und Einzige Supertolle Schlager und Blumenlauf 3:56:50
din 29-aug: Maarssen-
Vechtloop 5km-21:05
zat/zon 05-06-augustus: GondoMarathon:
zat 05-augustus: Gondo-Ried Brig: 42,2km (+- 2000hm) 7:09:14
zon 06-augustus: Ried Brig-Gondo: 42,2km (+- 2200hm) 7:49:36
zon 09-juli: #100: Amsterdam,
Bokemeirun 43,4km-4:11

zon 18-juni: *99: Amersfoort,
marathon 4:09:27
woe 14-juni: *98: Noordlaren, Landgoed Blanckenborch Marathon 3:58:58
zon 21-mei: Hoorn: Schutz marathon Hoorn 4:03:36

zat 6-mei Steenbergen
ultraloop/marathon  (MUC) 3:55:27

29-april Lelystad Rietveld Natuurmarathon 4:10:15
2
5-april Amsterdam Cruyff Foundation 14K Run (14,5km-1:10:48)
8-april Castricum 10e Bos- Duin- Strandloop 42,2km - 4:51:23
18-02 tem zon 26-02 trainingsblok incl:
25-feb: Driebergen-Rhenen, UHT 31km vriendengroepsloop)
12-feb Zaltbommel, Two Rivers Marathon 3:54:44
28-jan: Amsterdamse Bos: Sri Chinmoy Marathon (MUC)
4:02:59
22-jan: Maassluis: Ruitenburg 1/2 marathon (training) 1:44:19

2016 Hardloopbelevenissen, resultaten
22-12-2016 Driebergen-Rhenen UHT 31km-3:30:00 (bruto)
17-12-2016 Linschoten, Linschotenloop 21,1km-1:38:15
27-11-2016: Aalsmeer, Ringvaartloop 10km/10EM-1:14:27
13-11-2016: Utrecht, Leidse Rijn: LintloopMax 5 EM-0:35:16

29-10-2016: Utrecht,
Pheidippidesloop (met PW Loopgroep) 6,8km-0:30:58
17-09-2016: Roelofsarendsveen: 
One and Only CopaKuilBanaMarathon 4:09:13
04-09-2016: Beneden-Leeuwen: Rivierenlandmarathon 4:16:55

14-08-2016: Sonthofen, Allgau Panorama Marathon 42,2km (+/-1425mtr) 6:07:49
16-07 tem 24-07trainingsblok #4 Projekt Wahnsinn
16-07 tem 13-08 voorbereiding APUT (14-08-2016) incl. Heuveltraining Amerongen en 50-km Ultra-duurloop

02-07-2016: Apeldoorn, Midzomermarathon 4:24:48
05-06-2016: Schutz marathon Hoorn 4:10:42
21-05 en 22-5-2016: Dubbeldekker:
  incl: 21-05-2016: Steenbergen Avondmarathon 3:59:15
  incl: 22-05-2016: Leiden Marathon 4:14:27
10-04-2016: HAPPY BIRTHDAY RUN: Rome: Maratona di Roma 4:06:46
26-03-2016: Velsen-Den Helder: Jan Knippenberg Memorial 60km (MUC) 5:57:44
12-03-2016: Strandduurloop: Scheveningen-Zandvoort, 35km
13-02 tem 21-02 trainingsblok #3 Projekt Wahnsinn 256km (28,4km/dag)
  incl: 14-02-2016: Utrechtse Heuvelrug Trail met John & Jeffrey
  incl: 16-02-2016: Rondje Hilversum Voetstappenpad met Jannet
31-01-2016: Utrecht-Amersfoort-Utrecht trainingsmarathon 4:07:06 (netto: 4:02:06)
09-01 tem zon 17-01 trainingsblok #2 Projekt Wahnsinn 240km (26,7km/dag)

RunningRuud
2015 Hardloopbelevenissen, resultaten

27-12-2015: Epe: 6-uurs baanloop 58,921mtr
12-12-2015: Diever: Boscrossmarathon 4:32:04

06-12-2015: Spijkenisse: PACER: Sparkmarathon #MUC 4:01:12
29-11-2015: Geldrop: Tis-voor-Niks-Marathon #MUC 4:19:53
zat 09-01 tem zon 17-01 trainingsblok #1 Projekt Wahnsinn 214km (23,8km/dag)
25-10-2015: Etten Leur, Brabantmarathon 4:03:07 

18-10-2015: Stichtse Vecht Marathon 4:04:51
11-10-2015: Soest, Pijnenburg Bosmarathon 4:12:17 
14-08-2015: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-12:03,57
01-08-2015 5e Boxmeerdaagse 1e dag Boxmeer-Maasduinen-Boxmeer 04:50:02
04-07-2015: Ronde van Amsterdam, 60km>>45km-6:04:49
14-06-2015: Schimmert, Child Learn Marathon 3:53:11
09-05-2015: Bunschoten: Eemmeerloop, 50km 4:28:09
26-04-2015: Dusseldorf; Rheinmarathon) 3:38:42
28-03-2015: Diever: Drents Friese Woldmarathon 3:57:08
22-03-2015: Scheveningen-Zandvoort Marathon 4:09:42
07-03-2015: Veenendaal: Galgenbergmarathon 4:52:09
01-02-2015: Amersfoort-Utrecht-Amersfoort 42,9km-4:09:20 (Van Lange Jan naar Dom en terug)

RunningRuud
2014 Hardloopbelevenissen, resultaten:

14-12-2014: Spijkenisse, Sparkmarathon #MUC (PACER 4:00) 3:59:44
30-11-2014: Geldrop: Tis voor Niks Marathon #MUC 3:57:40

23-11-2014: Nieuwegein: Estafette Marathon 4x10,5km AV Ron Clarke

14-11-2014: Driebergen-Rhenen, Utrechtse Heuvelrug Trail, 31,2km-2:57:23
25-10-2014: Utrecht, Pheidippidesloop 
3:41:30
12-10-2014: Soest: Pijnenburg Bosmarathon 
3:57:18 
21-09-2014: Hilvarenbeek:  Beeksemarathon #MUC 3:52:25

07-09-2014: Beneden Leeuwen: 
Rivierenlandmarathon 3:36:24
29-08-2014: Utrecht, Trackmeetings, 5000mt-0:19:50,67

26-08-2014: MAARSSEN, Vechtloop 5km-19:42
08-08-2014: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-0:11:42,27
27-07-2014: Amsterdam, Bokemeirun, 43,4km-4:05

11-07-2014: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-0:11:42,18
29-06-2014: Schimmert, Child Learn Marathon, #MUC 3:48:23

20-06-2014: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-11:44;08

31-05-2013: Amsterdam, Self-Transcendence, 50km #MUC 4:21:40

25-05-2014: Maassluis, Westlandmarathon 3:58:24
11-05-2014: Amsterdam, De Groene van Amsterdam 3:54:28

19-04-2013: Jan Knippenberg Memorial 60km Velsen Noord-Den Helder #MUC 6:31:10

15-03-2014: Maasdam, Binnenmaasmarathon, 42km-3:35:48 #MUC

26-02-2014: Driebergen-Rhenen: Utrechtse Heuvelrug Trail, 30+km-3:04:02

02-02-2014: Apeldoorn, Midwintermarathon 3:52:22
10-01-2014: Rhenen-Driebergen: Utrechtse Heuvelrug Trail, 30+km-3:10:05

RunningRuud
2013 Hardloopbelevenissen, resultaten:

15-12-2013: Spijkenisse, Sparkmarathon (pacer 4:00) #MUC 3:58:47
06-12-2013: Rhenen-Driebergen; Utrechtse Heuvelrug Trail, 31,5km-3:16:34 bruto

24-11-2013: Geldrop: Tis voor Niks, marathon #MUC 4:01:14
15-11-2013: Driebergen-Rhenen; Utrechtse Heuvelrug Trail, 33,1km-3:45:00 bruto
26-10-2013: Utrecht, Pheidippidesloop 6,8km-39:25

05-10-2013: Amsterdam, Self-Transcendence 6-uursloop #MUC 
DNF, 33,4km-3:24
15-09-2013: Hilvarenbeek: Beeksemarathon #MUC 3:42:37

18-08-2013: Sonthofen, 
Allgäu Panorama Ultratrail69,3km (+/-2836mtr) DNF
(Oberstdorfwertung, 49km,  (+/- 1970mtr: 7:01:17)

28-07-2013: Amsterdam: Bokemei Run, 43,4km-4:04:25
20-07-2013: Diever, Midzomeravondmarathon 
3:56:01
09-06-2013
: Oss, Maasdijkmarathon 3:48:41

26-05-2013: Marathon Leiden, persoonlijke haas (sub 3:30) voor Gerard 3:36:44

22-05-2013: Utrecht, Zomeravondcup-3 5km-20:13
28-04-2013: Loop van Vlaanderen, #MUC 5:23:01
14-04-2013: Marathon Rotterdam 3:46:07
01-04-2013:60 van Texel DNS
17-03-2013 Barcelona Marathon 3:43:36
2 mrt: Rhenen, Galgenbergmarathon
24 feb: Uden, Weblogloop Tiny
17 feb: Utrechtse Heuvelrug Trail; Driebergen-Rhenen
3 feb: Apeldoorn, Midwintermarathon, #MUC, persoonlijke haas voor Vera 3:47:42
5 jan: samenloop Het LInt met Nesrine, JohnHardeman

RunningRuud
2012 Hardloopbelevenissen, resultaten: 

29 dec: Heerde; 6-uursloop; 62.772 mtr
16 dec: Spijkenisse, Sparkmarathon, pacer 3:58:48
25 nov: Geldrop't is (voor) niks marathon 4:11:08
4 nov: Sint-Oedenrode, Marathon van Rooi 3:39:52
27 okt: Utrecht, Pheidippidesloop, team-estafette met AV Ron Clarke; 6,1km-0:33:33 en 4,1km-0:17:04
6 okt: Marathon Zeeland 42,195 - 4:08:35
30 sept: Marathon Zwolle (pacer)42,195-3:59:08
16 sept: Hoogland:Halve van Hoogland, 21,1km-1:47:27
8 sept: Velsen, Pierloop 15km 1:06:02
31 aug: Utrecht, Trackmeetings, 5000mtr-19:17
28 aug: Maarssen, Vechtloop, 5km-19:23
10 aug: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-11:38
28 juli: Davos:Swiss Alpine Marathon79,4km / (+/- 2600mtr) - 11:03:10
8 juli: Den Haag, Strandmarathon, 42,195km-4:33:07
7 juli: Nieuwegein, AV RON CLARKE35-Jaar Jubileum; 5000mtr-clubkampioenschap: 20:04
02-07-2012: Rhenen-Rijndijk-Wijk bij Duurstde-Krommerijnpad-Utrecht 50km trainingsloop
25-06-2012: Muiden-Utrecht, Vechtroute, 50km trainingsloop langs de Utrechtse Vecht
16 juni: Raerd-Easterbierrum: Slachtemarathon3:51:54
10 juni: Amersfoort: marathon3:41:02
3 juni: Hoogerheide, Brabantse Walmarathon3:56:15
27 MEI: Utrecht, Rondje Utrecht, 50km trainingsloop
20 mei: Leiden, marathon3:49:01
15 april: Marathon Rotterdam3:17:44
9 april:Marathon Utrecht-10km(8,8km)-35:59
1 april: 30jr herinneringsloop 1e marathon (03-04-1983), 42km trainingsloop op 1983 Utrecht-marathon-parcours langs de Vecht
24 mrt: Naaldwijk: Arcade Halve Marathon21,1km-1:29:37
10 mrt: Rhenen: Galgenbergmarathon 42,195km-4:57 bruto
4 mrt: Aalsmeer, Westeinderloop 10km-0:39:50 (bruto)
26 feb: Uden, Weblogloop Tiny
19 feb: Vinkeveen: Bosdijkloop, 10km-0:39:47 (bruto)
12 feb: Utrecht/Leidse Rijn; Het Lint: 24km Hazen voor Pasen
22 jan: Den Haag,Puinduinrun 10,5km-53:25
15 jan: Baarn,Wintercup-3 10km-42:40
8 jan: Utrecht/Leidse Rijn; Het Lint: 24km Hazen voor Pasen
7 jan: Woudenberg,Florijnwinterloop 25km testloop-2:07:52

Lijst met albums
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl